Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2008/13064 K.2009/12147

Davacı,davalılardan işverenlere ait 1.11.1994-1.3.2002 tarihleri arası çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir. Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1.Dosyadaki yazılara,toplanan delillere,hükmün dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı,davalılardan ... adına kayıtlı ... plaka sayılı minibüste şoför olarak işe başladığını, minibüsün ...’a devredilmesinden sonra ...plaka sayısını aldığını ve her iki davalıya ait araçta 09.07.1996-01.03.2002 tarihleri arasında hizmet akdi ile çalıştığını hizmetinin kuruma bildirilmediğini belirterek anılan tarihlerde davalılar nezdinde geçen ve kuruma bildirilmeyen hizmet süresinin tesbitini talep etmiştir.

Mahkemece 09.07.1996-01.03.2002 tarihleri arasında davalılar ... ve ...’a ait minübüste sürekli hizmet akdine dayalı olarak asgari ücretle çalıştığının tesbitine karar verilmiş ise de bu sonuç usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden ... plaka sayılı minibüsün 22.09.1989 tarihinden itibaren trafikte kayıtlı olduğu,22.12.1992 tarihinden itibaren ticari plaka ile ... tarafından işletildiği,24.12.1997 de ...’a devredilerek ...plaka sayısını aldığı anlaşılmaktadır.

Hizmet tesbitine konu olan süreler yönünden mahkemece bu fiili durum nazara alınarak davacının davalı ...’un işlettiği ... plaka sayılı minibüste 09.07.1996-24.12.1997 tarihleri arasında davalı ...’un işlettiği ... plaka sayılı minübüse 24.12.1997-01.03.2002 tarihleri arasında çalıştığının tespitine karar vermek gerekirken her iki işverenin 09.07.1996-01.03.2002 tarihleri arasında birlikte sorumluluğuna karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.