Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2008/17376 K.2009/2933

Davacı, davalı işverenler nezdinde 01.04.1993-30.06.2004 tarihleri arasında 2930 gün çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının ... ve ...’ya ait iş yerinde 01.04.1993-18.12.1996, 18.12.1996-03.07.1997 ve 01.10.2001-30.06.2004 tarihleri arasında geçen ve kuruma eksik bildirilen çalışmaların tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kısmen kabulü ile davacının 87811.09 sicil nolu ...’a ait iş yerinde 990 gün asgari ücretle çalıştığının kabulüyle 825 günlük sürenin Kuruma bildirildiği 165 günlük sürenin bildirilmemiş olduğunun tespitine karar verilmiştir.

HUMK 389 maddesindeki “Verilen karar ile iki tarafa tahmil ve bahşedilen vazife ve haklar şüphe ve tereddüdü mucip olmayacak surette gayet sarih ve açık yazılmalıdır.” hükmüne aykırı olarak davacının davalılara ait iş yerinde geçen ve kuruma eksik bildirilen çalışmalarının başlangıç ve bitiş tarihlerinin gösterilmeden hükmün infazında tereddüt yaratacak şekilde 165 günlük sürenin bildirilmemiş olduğunun tespitine karar vermekle yetinilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K’nun 438/7.maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.