Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2009/13150 K.2010/10123

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 15.06.1996 tarihinden itibaren çalışmalarının 506 sayılı kanunun Ek 5/2.maddesi kapsamına girdiğinin tesbitine,emeklilik esnasında nazara alınmasına karar verilmesini istemiştir. Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde isteğin kabulüne karar vermiştir. Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurum vekilinin tüm, davalı ... Genel Müdürlüğü’nün aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı 15.06.1996 tarihinden itibaren davalıya ait ambalaj fabrikasında rotogravür bölümünde makine ustası olarak geçen çalışmalarının 506 sayılı Yasanın Ek 5/2 maddesi kapsamında kaldığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ve bu karar süresinde davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Yerel mahkemenin davacının çalışmalarının 506 sayılı Yasanın Ek-5 maddesi kapsamında geçtiğine ve itibari hizmet süresine ilişkin kararı isabetlidir. Ancak yargılama gideri ile avukatlık ücretinden sadece davalı işverenin sorumlu tutulması isabetsiz olmuştur. HUMK. nun 417. maddesine göre, yargılama masrafları kural olarak, davada haksız çıkan tarafa yükletilir. Kural bu olmakla birlikte HUMK' nun 94/2. maddesine göre hal ve durumu ile aleyhine dava açılmasına sebebiyet vermemiş ve ilk oturumda davayı kabul etmiş olan davalı yargılama harç ve giderlerine mahkûm edilemez.

Somut olayda davalı Kurum davanın reddini isteyerek çekişmeyi sürdürdüğüne göre yargılama gideri ve avukatlık ücretinden diğer davalı ile birlikte sorumlu tutulması gerekirken, yargılama gideri ve avukatlık ücretinden davalılardan Tekel Genel Müd. AŞ’nin tek başına sorumlu tutulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı, düzeltilerek onanmalıdır.