Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2009/573 K.2009/4838

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 01.07.1993-31.12.2002 tarihleri arasında çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir. Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun bulunmasına delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 01.07.1993-31.12.2002 tarihleri arasında davalıya ait işyerinde hizmet akdine dayalı olarak sürekli çalıştığının tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacının, tesbiti istenilen 01.07.1993-31.12.1997 tarihleri arasında davalıya ait işyerinde kesintisiz ve sürekli olarak hizmet akdiyle çalıştığı tüm dosya kapsamı ile sabittir. Ancak, davacının 1997 yılından sonraki çalışmalarının kesintili olduğu komşu işyeri tanıkları tarafından beyan edildiği gibi, davacı ... de, 10.04.2008 tarihli celsedeki ifadesinde, 1993-1997 yılları arasında sürekli çalıştığını, 1997 tarihinden sonra ise ne kadar çalışmış ise, o kadar sigortasının gösterildiğini belirtmiş ve bu ifadesini imzası ile tevsik etmiştir. Öte yandan, bir işyerinin niteliği gereği sürekli çalışmayı gerektiren işyerlerinden olması kavramı ile bir işçinin o işyerinde sürekli çalışması kavramı birbirinden farklı olup, gerçek ve fiili çalışma önemlidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın ve özellikle tesbiti istenilen sürelerden 01.07.1993-31.12.1997 tarihleri arasındaki sürenin kabulüne, 01.01.1998 tarihinden sonraki istem döneminin ise reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın aynen kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.