Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2009/9970 K.2009/12715

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

Dava 24.02.2002 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu % 49,20 oranında sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının işveren aleyhine açtığı davada hükmolunan manevi tazminatın işverenden tahsil edilemediğinden bahisle tahsilde tekerrüre yol açmamak kaydı ile ceza davasında da mahkûm olan ve işveren şirket müdürü olan davalıdan tahsili istemine ilişkindir.

Yerel Mahkemenin davanın kabulüne ilişkin kararı davalı tarafından temyizi üzerine Dairemizce; işveren şirket aleyhine hükmolunun manevi tazminata ilişkin kararın infaza konularak alacağın tahsil edilip edilmediği araştırılarak tahsil edilmiş ise davanın reddinin gerekeceği, tahsil edilmemiş ise dalının iş kazasında kusurunun bulunup bulunmadığına dair rapor alınarak sonucuna göre ve tahsilde tekerrüre yol açmamak şartı ile manevi tazminata karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma ilamına, uyulmasına karar verilerek yeniden yapılan yargılama sonunda, davacının manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Zararlandırıcı olaya maruz kalan işçinin, olay günü işyerinde, et kıyma makinesinde et çekerken sağ el parmaklarını makineye kaptırması neticesi iş kazası sonucu 49,20 oranında sürekli işgöremezliğe uğramıştır.

İnsan yaşamının kutsallığı çevresinde işveren, işyerinde işçilerin sağlığını ve iş güvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu husustaki şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlü olduğu İş Kanununun 77.maddesinin açık buyruğudur.

25.01.2009 günlü bilirkişi raporunda; olayda işverenin %70, şirket yetkilisi olan davalının % 5, işçinin ise % 25 oranında kusurlu olduğu belirtilmiştir.

Davalı şirket yetkilisine kusur verilirken ağırlıklı olarak ceza davasında mahkûm olmasına dayanılmıştır. Oysa davalının mahkûmiyetine dair Yalova Asliye Ceza Mahkemesinin 2002/467E, 2003/738K sayılı kararının kesinleştiğine ilişkin dosya içerisinde bilgi ve belge yoKtur. Hal böyle olunca ceza davasındaki mahkûmiyet kararının kesinleşip kesinleşmediği araştırılmaksızın davalının kusurlu olduğunun kabul edilmesinin hatalı olduğu ortadadır.

Öte yandan Yalova İş mahkemesinde İşveren aleyhine açılan manevi tazminat davasında, davalı işverenin yokluğunda verilen 12.07.2005 gün ve 2005/23E, 2005/30K sayılı kararın davalıya tebliğ edilmediği anılan dosyanın incelenmesinden anlaşılmaktadır. Diğer bir deyişle işveren aleyhine açılan davanın kesinleşmiş olması söz konusu değildir. Davalı işveren aleyhine açılan dava kesinleşmeden şirket yetkilisi aleyhine açılan davanın sonuçlandırılması da hatalı olmuştur.

Yapılacak iş; ceza davasında verilen mahkûmiyet kararının kesinleşip kesinleşmediğini araştırarak davalının sorumluluğunu bundan sonra belirlemek, işveren aleyhinde açılan davada karar altına alınan Yalova İş Mahkemesine ait 12.07.2005 gün ve 2005/23E, 2005/30K sayılı kararın davalıya tebliğe çıkarılmasını sağlayarak sonucunu beklemek, tüm deliler toplandıktan sonra sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, tarafların bu yönleri temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.