Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2010/10638 K.2010/11677

Davacı, meslek hastalığı sonucu malüliyetinden doğan manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

Dava meslek hastalığı sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan davacı isçinin manevi zararının giderilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece manevi tazminatın kısmen kabulü ile davacının sürekli işgöremezlik oranının % 12 olduğu kabul edilerek 9.840,00 TL manevi tazminatın yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş ise de bu sonuç usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır.

Dosyadaki belge ve kayıtlardan; davacının davalı kuruma ait yeraltı madeninde 1972 yılında işe başlayarak 1993 yılında emekli olduğu, Zonguldak Meslek Hastalıkları Hastanesi'nin 12.3.2009 tarihli raporu ile sürekli iş göremezlik oranının % 12,3 olarak belirlendiği, Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunun 20/01/2010 günlü kararına göre davacının sürekli iş göremezlik oranının % 19 olarak belirlendiği ancak bu kararda maddi hata yapıldığı belirtilerek 05/03/2010 günlü karar ile oranını % 12,3 olarak düzeltildiği,

davalı Kurum vekilinin cevap dilekçesinde ve yargılama aşamasında sürekli iş göremezlik oranına itiraz edilmesi nedeniyle mahkemece raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi amacıyla dosyanın Adli Tıp Kurumu'na gönderilmesine ve masrafların davacıdan alınmasına karar verildiği, davacı tarafın masrafları yatırmaması nedeniyle dosyanın gönderilemediği,

29/06/2010 günlü karar celsesinde davalı vekilinin aynı doğrultudaki talebini tekrarlamasına karşın olumlu ya da olumsuz bir karar verilmeden 05/03/2010 günlü Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu kararı doğrultusunda davacının sürekli iş göremezlik oranının % 12 olduğu kabul edilerek hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır.

506 sayılı Yasanın 109. maddesi çerçevesinde Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulundan alınan rapora ilgililerce itiraz olunması halinde, Adli Tıp Kurumu giderek gerekirse Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu'ndan rapor alınarak hiçbir kuşku ve duraksamaya yol açmayacak biçimde meslekte güç kayıp oranının saptanmasından sonra davacının manevi tazminat alacağının belirlenmesi gerekir.

Davalı kurum vekili Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu tarafından belirlenen sürekli iş göremezlik oranına itiraz ettiğine göre dosyanın Adli Tıp Kurumuna gönderilmesi gerektiği gibi davalı kurum vekilince itiraz edilmesine karşın bu iş için gerekli masrafların davacıdan alınmasına ilişkin ara kararı verilmesi doğru değildir.

Yapılması gereken iş; dosyanın Adli Tıp Kurumuna gönderilmesi için gerekli yargılama giderlerini belirleyerek bu masrafları karşılaması için davalı kurum vekiline kesin önel vermek, masrafın yatırılması halinde Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunun 20/01/20010 ve 05/03/2010 günlü kararları arasındaki çelişki de giderilmek suretiyle davacının sürekli iş göremezlik oranının belirlenmesi için Adli Tıp Kurumu'ndan rapor alınarak çıkacak sonuca göre bir karar vermektir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.