Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2010/13569 K.2010/13851

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu. İşin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre davalının tüm, davacının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait işyerinde çalışmakta iken meslek hastalığına yakalandığını, %22 maluliyetinin zamanla artarak %30’a yükseldiğini iddia ile %8 fark maluliyet için 5.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden yasal faizi ile birlikte tahsilini dava etmiştir. Davacı vekili birleştirilmesine karar verilen dava dosyasında ise; müvekkilinin meslek hastalıkları hastanesince tespit olunan %30 maluliyetine vaki itiraz üzerine maluliyet oranını %56 olarak tespit edildiğini iddia ile %26 fark maluliyet için 28.000,00-TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini dava etmiştir.

Mahkemece Dairemizce vaki bozmaya uyulmak suretiyle alınan raporlardan 18.3.2010 tarih 106 karar sayılı Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu raporuna itibar ile davacının maluliyet oranının %36’ya çıktığı kabul ile %14 fark maluliyet için 7.700,00 -TL manevi tazminatın rapor tarihi olan 11.01.2005 tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazla talebin reddine karar verilmiştir. Karar her iki taraf vekilince de temyiz olunmuştur.

Uyuşmazlık meslek hastalığı sonucu oluşan maluliyet oranının artması nedeniyle istenilen manevi tazminat isteğine ilişkindir.

Davacı ...'un davalıya ait işyerinde çalışmakta iken meslek hastalığına yakalandığı, %22 maluliyetinin zamanla artarak %36 ya çıktığı meslek hastalığının kaçınılmazlık sonucu oluştuğu dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

BK’nun 47. maddesinde bedensel bütünlüğün bozulması halinde olayın özellikleri göz önünde tutularak zarar görene adalete uygun bir miktar paranın manevi tazminat olarak ödenmesine karar verileceği öngörülmüştür. Manevi tazminatın tutarını belirleme hakimin takdirine bırakılmış ise de hükmedilen tutarın uğranılan manevi zararla orantılı, duyulan üzüntüyü hafifletici olması gerekir. Ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, sürekli işgöremezlik oranı, olay tarihi gibi hususlar da tazminat miktarının belirlenmesinde göz önünde tutulmalıdır. Bu ilkeler göz önünde tutulduğunda davacı yararına 10.000,00TL manevi tazminat takdiri gerekirken 7.700,00 TL takdir olunması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu yanlışlığının giderilmesi yeninden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK’nun 438/7. madde hükmü uyarınca hüküm bozulmamalı, düzeltilerek onanmalıdır.