KÜNYE
(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi 2010/3242 E., 2010/4140 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 12 Nisan 2010
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
Karar Metni
291 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 01/10/1998-29/07/2003 tarihleri arasında çalıştığının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.
KARAR
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre davalı işveren Mazhar Bey Apartmanı Yöneticiliğinin tüm temyiz itirazlarının reddine, 2-Davalı Kurum temyizine gelince;
Davacı, davalı Apartman yönetimine ait işyerinde "kapıcı" olarak 01.10.1998-29.07.2003 tarihleri arasında çalıştığının tespiti için 28.03.2005 tarihli dilekçesi ile dava açmıştır.
Davacının, tespitini istediği süreler yönünden, Kurumun dava tarihinden önce ekli 08.12.2003 gün ve 114 sayılı müfettiş raporuna dayanılarak 2004 yılında tüm çalışma süresini idari yoldan belirleyip, davacı adına tüm bildirge ve bordroları işverenden istediği verilmemesi üzerine resen düzenlediği bu çalışmaların davacının hizmet cetvelinde dahi göründüğü açık olmakla, dava açılmasına davalı Kurumun sebebiyet vermediği anlaşıldığından konusu kalmayan istem hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken,
"davacının çalışmalarının idari yoldan belirlendiğinin tespitine" şeklinde karar verilmesi ayrıca davalı Kurumun yargılama giderlerinden davalı işverenle birlikte sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.
Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.
Yargıtay 21. Hukuk Dairesi, E. 2010/3242, K. 2010/4140, 12 Nisan 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama