Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2010/4413 K.2011/4863

Davacı, 1479 sayılı Yasaya tabi zorunlu Bağ-Kur sigortalılığının 14.8.2005 tarihinde sona erdiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir. Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine 2-Dava, davacının 1479 sayılı Yasa’ya tabi zorunlu Bağ-Kur sigortalılığının 14.08.2005 tarihinde sona erdiğinin tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulü ile, davacının 14.08.2005 tarihinden sonra 1479 sayılı Yasa’ya tabi zorunlu Bağ-Kur sigortalısı olmadığı, 1479 sayılı Yasa’ya tabi zorunlu Bağ-Kur sigortalılığının bu tarih itibariyle sona erdiğinin tesbitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davacının 24.03.1998 tarihli giriş bildirgesi ile, Esnaf ve Sanatkarlar Odası Başkanlığı ile Esnaf ve Sanatkarlar Sicil Memurluğundaki kayıtlarına istinaden 23.03.1998 tarihinde tescil edildiği, davacının oda ve sicil kaydının 15.08.2005 tarihinde sona erdiği, Kurumca davacının Bağ-Kur sigortalılığını devam ettirme isteğine dair verdiği dilekçeye istinaden 5362 sayılı Yasa’nın 3 maddesinin 4. fıkrasına göre zorunlu 4/b sigortalılığını 15.08.2005 tarihinde terkin edilmeyip, devam ettirildiği,

davacının verdiği 4/b sigortalılığının Ek 3 formuna istinaden 5362 sayılı Yasa’nın 3. maddesinin 4. fıkrasına göre 16.10.2009 tarihi itibariyle durdurulduğu, 1998,1999,2000,2001,2002,2003 yıllarında prim ödemelerinin olduğu, 5458 sayılı Yasadan yararlanarak borcunu bitirdiği, 29.05.2006, 05.12.2007 tarihlerinde iki adet toplu prim ödemesinin olduğu, 12.920.13 TL prim borcunun bulunduğu,vergi kaydının olmadığı, ...

Esnaf Sanatkar odasına 23.03.1998—14.08.2005 tarihleri arasında,Kütahya Esnaf Sanatkar Sicil Müdürlüğüne 24.03.1998—14.08.2005 tarihleri arasında kaydının olduğu anlaşılmaktadır.

1.4.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinde zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesi değiştirilecek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş,

2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

Somut olayda, davacının oda ve sicil kayıtlarının 14.08.2005 tarihinde sona erdiği ve vergi kaydı olmadığı ortadadır. Ancak 29.05.2006, 05.12.2007 tarihlerinde yaptığı iki adet toplu prim ödemesinin ve 1998-2003 yılları arasında yaptığı prim ödemelerinin 23.03.1998 sigortalılık başlangıç tarihinden başlayarak ne kadarlık sigortalılık süresini karşıladığı araştırılmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olmuştur.

Yapılacak iş, davacının 29.05.2006, 05.12.2007 tarihlerinde yaptığı iki adet toplu prim ödemesinin ve 1998-2003 yılları arasında yaptığı prim ödemelerinin 23.03.1998 sigortalılık başlangıç tarihinden başlayarak ne kadarlık sigortalılık süresini karşıladığını araştırmak, karşılanan süre 14.08.2005 tarihi veya öncesine ait çıkarsa şimdiki gibi karar vermek, 14.08.2005 tarihi sonrası bir tarih çıkarsa bu tesbit edilecek tarihe kadar sigortalı olduğunu kabul edip sonrası yönünden 1479 sayılı Yasa’ya tabi zorunlu sigortalı olmadığına karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmadan karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.