Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2010/5349 K.2011/7936

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 1.6.2006- 17.1.2007 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tesbitiyle işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1-İşçilik alacakları istemine yönelik davalı işveren vekilinin temyizi yönünden; Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nda değişiklik yapan 5219 sayılı Yasanın 2. maddesi uyarınca 01.01.2010 tarihinden sonra, anılan yasanın 427.maddesindeki kesinlik sınırı, 1.430.00 TL.’ye çıkarılmış olup, inceleme konusu karar bu tarihten sonra verilmiş ve kesinlik sınırının altında bulunmuş olmakla, söz konusu maddelere göre hüküm kesin nitelik taşıdığından 01.06.1990 tarih ve E: 1989/3, K: 1990/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı da göz önünde tutularak, davalı işveren vekilinin temyiz dilekçesinin, kararın kesinlik sınırları içinde kalması nedeniyle reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurum ve işverenin hizmet tespiti davasına yönelik aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine.

3-Dava, davacının davalı işverene ait işyerinde 1.6.2006-17.1.2007 tarihleri arasında geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tesbiti ile bir kısım işçilik alacaklarının davalı işverenden tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının davalı işverene ait işyerinde 2006/7. ayda 30 gün, 2006/8. ayda 30 gün, 2006/9. ayda 30 gün, 2006/10. ayda 30 gün, 2006/11. ayda 30 gün, 2006/12. ayda 11 gün çalıştığının tespitine karar verilmesi gerekirken, hüküm fıkrasında maddi hata sonucu 2006 yılı 8.9.10.11.ve 12. ayları yerine 2007 yılı 8. 9. 10. 11. ve 12. aylarının yazılması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, kararın gerekçe kısmındaki açıklamadan maddi hataya dayalı olduğu anlaşılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.