Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2010/7977 K.2012/2433

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 01/01/1997-15/12/1999 ve 13/09/2004-31/03/2006 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün, davacı ile davalılardan Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, toplanan deliller ile hükmün dayandığı yasal gerektirici nedenlere göre davacının tüm, davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava; davacının davalılardan...Büyükelçiliğin'de 01.01.1997 – 15.12.1999 ve 13.09.2004 – 31.03.2006 tarihleri arasında 506 sayılı Yasa kapsamındaki çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından; davalı ... tarafından düzenlenen 31.03.2006 tarihli işe giriş bildirgesi bulunduğu, talep edilen 01.01.1997 – 15.12.1999 tarihleri arasında davacının hizmet cetvelinde çalışmasının görünmediği, ancak 01.01.2004 – 31.10.2005 tarihleri arasında davacının başka bir işyerinde çalışmasının bulunduğu, davalı ...'nde ise 01.04.2006 tarihinden itibaren tekrar çalışmanın başladığı, davacı ile davalı büyükelçilik arasında imzalanan 02.06.1998, 23.02.1999, 13.09.2004 ve 20.03.2006 tarihli hizmet sözleşmeleri ve sözleşmelerin sona erdiğine dair 15.12.1999, 28.02.2007 tarinli belgeler bulunduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile davacının davalı ...'nde 02.06.1998 – 15.12.2009 ve 01.11.2005 – 31.03.2006 tarihleri arasında 506 sayılı Yasa kapsamında hizmet akdi ile çalıştığının tespitine, 01.01.1997 – 01.06.1998 tarihleri arasındaki çalışma ise kanıtlanamadığından bu döneme ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Mahkemece kabulüne karar verilen ilk dönemin sona erdiği tarih daktilo hatası ile 15.12.2009 olarak yazılmıştır. Ancak bu hatanın her zaman düzeltilmesi mümkündür. Fakat; her ne kadar mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmişse de davalı Kurum yararına vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 6100 sayılı HMK'nın 370/2. maddesi hükmü uyarınca hüküm bozulmamalı, düzeltilerek onanmalıdır.