Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2011/15986 K.2011/14069

Davacılar, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir. Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre, davalının tüm, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava davacıların yakınlarının iş kazası sonucu ölümü nedeniyle uğradıkları maddi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davacıların zararlarının Kurumca bağlanan gelirle karşılandığından davanın reddine karar verilmiştir.

Uyuşmazlık, tazminatın belirlenmesi noktasında toplanmaktadır. Tazminatın saptanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş görmezlik ve karşılık kusur oranları, Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından bağlanan gelirin peşin sermaye değeri gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerektiği tartışmasızdır.

Zararlandırıcı sigorta olayına maruz kalan sigortalının maddi zararının hesaplanmasında, gerçek ücretin esas alınması koşuldur. Gerçek ücretin ise; işçinin kıdemi ve yaptığı işin özelliği ve niteliğine göre işçiye ödenmesi gereken ücret olduğu, işyeri veya sigorta kayıtlarına geçmiş ücret olmadığı Yargıtay'ın yerleşmiş görüşlerindendir.

Somut olayda davacılar murisinin olay tarihindeki ücreti yeterli şekilde araştırılmamıştır. Gerçekten davacılar tarafından ücretin asgari ücretin üzerinde olduğu iddia edilmiştir. SGK müfettiş raporunda olay günündeki 2 günlük ücretin 28,20 TL. olduğu belirtilmiş, mahkemece hükme esas alınan hesap raporunda davacının hesaplamaya esas alınan ücretinin asgari ücret olduğu anlaşılmaktadır. Gerçekten davacı murisinin (E) sınıfı ehliyeti olup, 1999 yılında almış olduğu vinç operatörlük belgesi vardır. Olay tarihinde 36 yaşındaki (E) sınıf ehliyetli bir şoförün asgari ücretle çalışmayacağı hayatın bilinen gerçeğidir. Bu bakımdan mahkemece meslek kuruluşlarından gerçek ücret araştırması yapılmadan, asgari ücreti esas alan hesap bilirkişisi raporuna dayanılarak sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

Yapılacak iş öncelikle davacılar murisinin (E) sınıf ehliyetli çekici, kamyon şoförü olduğu gözetilerek ilgili meslek odasından yaşı, mesleki kıdemi, yaptığı iş, eğitim durumu belirtilerek emsallerinin ücreti araştırılarak gerçek ücret belirlendikten sonra maddi zararı yeniden hesaplatmak ve kurum tarafından bildirilen hüküm tarihine en yakın peşin sermaye değerini zarardan indirmek ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgulara aykırı biçimde yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.