KÜNYE
21. Hukuk Dairesi 2012/18514 E., 2013/22422 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Aralık 2013
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
Karar Metni
275 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 10/01/1991-07/04/2003 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir. Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.
KARAR
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,
2-Dava, davacının 10/01/1991-07/04/2003 tarihleri arası davalı nezdinde kesintisiz çalıştığının tespiti ile sigorta primine esas gerçek ücretin belirlenmesi istemine ilişkindir.
Mahkemece, davanın ücret yönünden kabulüne, hizmet tespiti yönünden ise, hukuki yararı bulunmadığından reddine karar verilmiştir.
Kural olarak davayı kaybeden taraf yargılama giderleri ve avukatlık ücretinden sorumludur. Davada iki taraftan her biri kısmen haklı çıkarsa mahkemenin yargılama giderlerini taraflar arasında paylaştırması gerekir (HMK md.326).
Somut olayda, davacının istemi, 10/01/1991-07/04/2003 tarihleri arası davalı nezdinde kesintisiz çalıştığının tespiti ile sigorta primine esas gerçek ücretin belirlenmesine yönelik olup, mahkemece davanın ücret talebi yönünden kabulüne, hizmet tespiti talebi yönünden reddine karar verilmiştir. Dolayısıyla davacının reddedilen talebi yönünden davalılar lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.
Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HMK'un 370/2 .maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı avukatlık ücreti ve yargılama gideri yönünden düzeltilerek onanmalıdır.
Yargıtay 21. Hukuk Dairesi, E. 2012/18514, K. 2013/22422, 2 Aralık 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama