Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2012/21863 K.2012/21141

Davacı, yurtdışı borçlanmasının 3,5 dolar üzerinden kabul edilmesi gerektiğinin tespitine, karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, davanın uyuşmazlık idari yoldan çözümlenmiş olmakla karar verilmesine yer olmadığına karar vermiştir. Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davacının tüm, davalı Kurumun ise; aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine, 2-Dava, davacının 3201 sayılı Yasa gereğince borçlanma bedelinin günlük 3,5 dolar üzerinden kabul edilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına, vekalet ücreti ve yargılama gideri yönündende davalı Kurum aleyhine karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının 10/05/2006 tarihinde 3201 sayılı Yasa gereğince borçlanma talebinde bulunduğu, Kurum tarafından borçlanma talebinin kabul edilerek davacının bildirdiği adrese borçlanma ile ilgili yazı ve eklerinin posta aracılığıyla gönderildiği, posta memuru tarafından 28/02/2012 tarihinde adrese getirildiği, alıcı bulunamaması nedeniyle ihbar bırakılarak tebligatın posta idaresine geri götürüldüğü, tebliğe ilişkin evrakların bekleme müddeti sonuna kadar posta idaresinde bekletildiği, alıcı tarafından aranmaması üzerine 17/03/2012 tarihinde Kuruma iade edildiği, 25/05/2012 tarihinde dava açıldığı,

yargılama sırasında borçlanma bedelinin davacı tarafından ödendiği anlaşılmaktadır. Bu açıklamalar ışığında Kurumun borçlanma talebini kabul ettiği, bununla ilgili yazıyı dava açılmadan önce davacının bildirdiği adrese gönderdiği, dolayısıyla dava açılmasına sebebiyet vermediği halde, davalı Kurum aleyhine vekalet ücreti ve yargılama giderine hükmedilmesi hatalıdır.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı HMK'nın 370/2 maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı, düzeltilerek onanmalıdır.