KÜNYE
21. Hukuk Dairesi 2012/22418 E., 2013/153 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 15 Ocak 2013
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
Karar Metni
273 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.
KARAR
Dava, iş kazası sonucu %41.2 oranın da iş göremezlige uğrayan sigortalının manevi zararının giderilmesi istemine ilişkindir.
Mahkemece, ek dava ile istenen manevi tazminat kısmen kabul edilmiş ise de varılan bu sonuç doğru değildir.
Hukuka aykırı bir eylem yüzünden çekilen elem ve üzüntüler, o tarihte duyulan ve duyulması gereken bir haldir. Başka bir anlatımla üzüntü ve acıyı zamana yaymak suretiyle, manevi tazminatın bölünmesi, bir kısmının dava konusu yapılması kalanın saklı tutulması olanağı yoktur. Niteliği itibariyle manevi tazminat bölünemez. Bir defada istenilmesi gerekir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 25.9.1996 gün ve 1996/21-397-637 kararı ile 13.10.1999 gün ve 1999/21-684-818 sayılı kararı da bu doğrultudadır.
Hal böyle olunca, davacının açtığı ve kesinleşen.... İş Mahkemesine ait 2006/850 E sayılı davada, manevi zararına ilişkin tazminat miktarın 3.000,00 TL olarak istediği ve isteminin aynen hüküm altına alındığı açık olmakla "manevi tazminatın bölünemezliği" ilkesi gereğince sonradan açtığı dava ile manevi tazminat istemini arttırarak 30.000,00.-TL olarak talep etmesi mümkün değildir. Bu nedenlerle, istemin reddine karar verilmesi gerekirken ek dava ile istenen manevi tazminat istemi üzerinden davanın kısmen kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.
O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.
Yargıtay 21. Hukuk Dairesi, E. 2012/22418, K. 2013/153, 15 Ocak 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama