KÜNYE
21. Hukuk Dairesi 2013/20701 E., 2014/7663 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Nisan 2014
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi
Karar Metni
306 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Davacı, murisinin iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.
KARAR
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine,
2-Dava, iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik nedeniyle davacının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.
Mahkemece; 3.000,00 TL maddi tazminat ve 2.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiştir.
2013 yılı Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 12/2. maddesi gereğince asıl alacak miktarı 3.666,66 TL’ye kadar olan davalarda avukatlık ücreti, tarifenin ikinci kısmının, ikinci bölümünde, icra mahkemelerinde takip edilen davalar için öngörülen maktu ücrettir. Ancak bu ücret asıl alacağı geçemez.
Somut olayda; davacının 3.000 TL maddi, 2.000,00 TL manevi tazminat talebinde bulunduğu, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş olması nedeniyle, kabul edilen maddi ve manevi tazminat miktarları üzerinden davacı yararına ayrı ayrı 440,00 TL vekalet ücretine karar verilmesi gerekirken fazla vekalet ücretine hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.
Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, HMK'nın geçici 3. maddesi delaletiyle HUMK’nun 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.
Yargıtay 21. Hukuk Dairesi, E. 2013/20701, K. 2014/7663, 10 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama