Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2013/39 K.2014/4719

Davacı, 01/11/2005-26/09/2008 tarihleri arasında prim borcunun hesaplanması gerektiğinin tespitiyle 01/10/2008 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı almaya hak kazandığına karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir. Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davalı kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir. 2-Davacı, Bağ-kur’daki prim borcunun 01.11.2005-26.09.2008 tarihleri arasındaki döneme ilişkin olarak hesaplanması ve hizmet birleştirmesi suretiyle, 01.10.2008 tarihi itibariyle 506 sayılı Yasa’ya tabi olarak yaşlılık aylığına hak kazandığının tesbitini istemiştir. Mahkemenin, davacının hizmet sürelerine ve SSK'dan hizmet birleştirmesi ile yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine ilişkin kabul kararı doğrudur.

Ancak 506 sayılı Yasa'nın 62/1 maddesi uyarınca, “... yazılı istekte bulunan ve yaşlılık aylığına hak kazanan” sigortalının yaşlılık aylığı için kuruma müracaat ettiği tarihi takip eden ay başından itibaren yaşlılık aylığı bağlanacağı öngörülmüştür. Diğer bir anlatımla davacıya istek tarihini takip eden ay başı itibariyle aylık bağlanabilmesi için, öncelikle “yaşlılık aylığına hak kazanmış olmak” gerekir.

Dosya kapsamına göre davacı, Bağ-kur'daki hizmet süresine ilişkin prim borcunu dava açıldıktan sonra, yargılama devam ederken 28.05.2012 tarihinde ödediğinden, yaşlılık aylığına, ödeme tarihini takip eden ay başı olan 01.06.2012 tarihi itibariyle hak kazanacağı açıktır. Buna rağmen mahkemece, davacıya 01.11.2008 tarihinden itibaren” SSK'dan yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.