Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2013/4477 K.2013/6677

Davacılar, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün, davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava 22.11.2005 tarihinde meydana gelen iş kazasında yaralanarak 21.12.2005 tarihinde ölen sigortalının hak sahiplerinin maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece maddi tazminat istemlerinin kabulüne, manevi tazminat istemlerinin ise kısmen kabulü ile hüküm altına alınan tazminatlara olay tarihinden itibaren faiz işletilmesine karar verilmiş ve karar süresinde davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Yerel mahkemenin maddi tazminatın belirlenmesi ve manevi tazminatın takdirine ilişkin karar isabetlidir. Ancak hüküm altına alınan tazminatlara uygulanacak faizin başlangıcında hataya düşüldüğü görülmektedir.

Davacı 23.12.2007 tarihli kısmi dava dilekçesinde hüküm altına alınacak tazminatlara 22.11.2005 olay tarihinden itibaren faiz işletilmesini istemiş ise de 15.12.2010 tarihli ıslah dilekçesi ile hüküm altına alınacak tüm tazminatlar için 21.12.2005 ölüm tarihinden itibaren faiz işletilmesini istemiştir. Bi başka deyişle talebinin faiz başlangıcı yönünden daraltmıştır. Öte yandan taleple bağlı olarak karar verilmesi gerektiği HUMK’nun 74 ve HMK ’nun 26. maddelerinin emredici kuralıdır. Hal böyle olunca, davacı yararına hüküm altına alınan maddi ve manevi tazminat için faizin 21.12.2005 ölüm tarihinden başlatılması gerekirken, taleple bağlılık ilkesine aykırı biçimde 22.11.2005 tarihinden itibaren faize karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.