Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2013/6690 K.2013/8142

Davacı, kurum işleminin iptaliyle 3201 sayılı yasa kapsamında borçlanma hakkının bulunduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere ve temyiz nedenlerine göre davalı Kurumun tüm, davacının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının Türk vatandaşlığından çıkmadan önce yurtdışında geçen süreyi talep tarihindeki borçlanma tutarı üzerinden borçlanma hakkı bulunduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacının 01.04.1984-15.07.1999 tarihleri arasında Almanya'da geçen süreyi borçlanma hakkı bulunduğunun tespitine, 15.07.1999-01.04.2004 tarihleri arasındaki süreyi borçlanma hakkı bulunduğunun tespiti isteminin reddine, borçlanma tutarının talep tarihine göre belirlenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, 01.04.1965 doğumlu davacının Türk vatandaşlığından çıkmadan önce yurtdışında geçen süreyi talep tarihindeki borçlanma tutarı üzerinden borçlanma hakkı olduğunun tespitini talep ettiği, davacının 15.07.1999 tarihinde Türk vatandaşlığını izinle çıktığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda, dava dilekçesinde yer alan talep sonucu ile davacının Türk vatandaşı olarak yurtdışında geçirdiği süre gözetilerek davanın kabulü ile davacının 01.04.1984-15.07.1999 tarihleri arasında yurtdışında geçen süreyi 3201 sayılı Kanun'un 1.maddesine göre 09.10.2012 tarihindeki borçlanma tutarı üzerinden borçlanma hakkı bulunduğunun tespitine karar verilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçe ile yazılı biçimde davanın kısmen kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK’un 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı, düzeltilerek onanmalıdır.