Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2013/6699 K.2013/8143

Davacı, yurtdışında geçen çalışmaları nedeniyle borçlanma talebinin kabul edilmesi gerektiğinin tespitine, aksi yöndeki Kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun tüm, davacının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının Türk vatandaşlığından çıkmadan önce yurtdışında geçen süreyi talep tarihindeki borçlanma tutarı üzerinden borçlanma hakkı bulunduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacının 16.09.1991-22.07.1999 tarihleri arasında Almanya'da geçen çalışma ve işsizlik süresini borçlanma hakkı bulunduğunun tespitine, 22.07.1999 tarihinden sonraki döneme yönelik talebin reddine, borçlanma tutarının talep tarihine göre belirlenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, 06.04.1965 doğumlu davacının Türk vatandaşlığından çıkmadan önce yurtdışında geçen süreyi talep tarihindeki borçlanma tutarı üzerinden borçlanma hakkı olduğunun tespitini talep ettiği, davacının 22.07.1999 tarihinde Türk vatandaşlığından izinle çıktığı, 1.6.2000 tarihli Bakanlar Kurulu kararı ile vatandaşlığa yeniden alındığı ancak 09.03.2002 tarihli Bakanlar Kurulu kararı ile vatandaşlığa alınma kararının iptal edildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, dava dilekçesinde yer alan talep sonucu ile davacının Türk vatandaşı olarak yurtdışında geçirdiği süre gözetilerek davanın kabulü ile davacının 16.07.1991- 22.07.1999 ve 1.6.2000- 09.03.2002 tarihleri arasında yurtdışında geçen süreyi 3201 sayılı Kanun'un 1.maddesine göre 07.09.2012 tarihindeki borçlanma tutarı üzerinden borçlanma hakkı bulunduğunun tespitine karar verilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçe ile yazılı biçimde davanın kısmen kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK’un 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı, düzeltilerek onanmalıdır.