Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2013/6875 K.2013/9615

Davacı, kesinleşmiş borçlandırma işlemlerinin 6111 sayılı Yasa'dan yararlandırılmasına karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir. Hükmün, davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

KARAR

Dava, davacının 5510 sayılı yasanın 4/1-a bendi kapsamında sosyal sigortalara tabi emeklilik statüsünün, emekli sandığı emeklilik statüsü çerçevesinde 1. derece 3. kademe ve 220 ek gösterge kapsamında tadili ve kesinleşmiş borçlandırma işlemlerinin 6111 sayılı kanun hükümlerinden hareketle yeniden yapılandırılması istemine ilişkindir.

Mahkemece, “506 SY ve 5434 SY a tabi geçen çalışmalarının toplamı üzerinden davacıya 01.05.2009 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlandığından 5434 sayılı kanunun mülga geçici 218.maddesi uyarınca kurumla ilgilendirilmesine yasal olanak bulunmamaktadır. Davalı kurumun davaya konu 21.04.2011 tarihli kararının hukuka aykırı olmadığı, davacının 4/a sosyal sigortalara tabi emeklilik statüsünün emekli sandığı emeklilik statüsü çerçevesinde 1.derece 3.kademe ve 220 ek gösterge işlemlerinin 6111 sayılı kanun hükümlerinden hareketle yeniden yapılandırılması talebinin yerinde olmadığı kanaatine varılmıştır.” denilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 10/03/1966-20/04/1979 tarihleri arasında 5434 sayılı yasa kapsamında ve 01/05/1979-30/06/1983 tarihleri arasında 506 sayılı yasa kapsamında sigortalılığının bulunduğu, 01.05.2009 tarihinden itibaren davacıya 506 sayılı yasa kapsamında yaşlılık aylığı bağlandığı, davacının 17.12.2004 tarihli dilekçesini müteakip 15.01.2005 tarihinden itibaren 5434 sayılı kanunun geçici 218. maddesine göre isteğe bağlı ilgisinin kurulduğu, 14.10.2005 tarihli yazı ile ne şekilde ödeme yapabileceğinin davacıya bildirildiği,

ilginin sağlandığı tarihten itibaren yatırılması gereken emekli keseneği ve kurum karşılığı tutarlarının davacı tarafından yatırılmadığı, bunun üzerine davalı kurum tarafından 26.01.2006, 18.06.2006, 03.07.2006, 19.01.2007 ve 12.07.2007 tarihli ve taahhütlü kurum yazıları ile kurum karşılığı tutarların ödenmesinin istenildiği, davacının ise bu yazılar eline geçmiş olmasına rağmen iradesi dışında bu ödemeleri yapamadığını beyan ettiği anlaşılmaktadır.

5510 sayılı Yasa'nın "5434 sayılı Kanuna İlişkin Geçiş Hükümleri" başlıklı Geçici 4. maddesinin 2. fıkrasında “Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten önce iştirakçiliği sona erenlerden tahsis talebinde bulunacaklar ile bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten önce 5434 sayılı Kanun hükümlerine göre tahsis talebinde bulunanlardan işlemleri devam edenler hakkında, bu Kanunla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dahil 5434 sayılı Kanun hükümlerine göre işlem yapılır.” hükmü yer almaktadır.

Somut olayda. 506 sayılı yasa ve 5434 sayılı yasaya tabi geçen çalışmalarının toplamı üzerinden 506 sayılı yasa kapsamında 01.05.2009 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanan davacının talebinin 5434 sayılı kanunun mülga geçici 218. maddesi uyarınca kurumla ilgilendirilerek emeklilik statüsünün, emekli sandığı emeklilik statüsü çerçevesinde 1. derece 3. kademe ve 220 ek gösterge kapsamında tadili istemine ilişkin olduğu,

uyuşmazlığın çözümünün 5434 sayılı yasa kapsamında değerlendirilmesi gerektiği ve idari yargının görev alanına girdiği gözetilerek 6100 sayılı HMK'nın 114/1-b maddesine göre dava şartı olan "yargı yolunun caiz olmaması" nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken işin esasına girilerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.