Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2013/930 K.2014/745

Davacı, 01/01/1985 - 17/03/2003 tarihleri arasındaki 1479 sayılı Yasa'ya tabii, Esnaf Bağ-Kur sigortalılığının geçerli olduğunun tespitine ve 01/10/2010 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir. Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi .....tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

KARAR

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre Kurum'un sair temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava, davacının 01/01/1985 - 17/03/2003 tarihleri arasındaki 1479 sayılı Kanun'a tabi esnaf bağ-kur sigortalılığının tespiti ile 506 sayılı Kanun'un Geçici 81/a maddesi gereğince 01/10/2010 tarihinden itibaren yaşlılık aylığının bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir .

Mahkemece, davanın kabulü ile, “davacının 01/01/1985 - 17/03/2003 tarihine kadar olan 1479 sayılı yasaya tabi (5510 4/b sigortalısı) esnaf bağ-kur hizmetlerinin geçerli olduğunun tespitine, davacıya 506 sayılı yasa geçici 81/A maddesi gereği 01/10/2010 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine” karar verilmiştir

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davacının 506 sayılı Yasa kapsamında 01/07/1983-13/09/2010 tarihleri arasında toplam 1694 gün hizmet süresi bulunduğu, 17/09/1990-10/11/1990 tarihleri arasındaki SSK lı hizmet sürelerinin Bağ-Kur(esnaf) hizmet süreleri ile çakıştığı, 01/01/1985 tarihi itibariyle 1479 sayılı Yasa kapsamında Bağ-Kur tescilinin yapıldığı, 17/03/2003 tarihine kadar 18 yıl 2 ay 16 gün Bağ-Kur hizmetinin bulunduğu, Kurum'un 25/08/2011 tarih ve 16.829.927 sayılı yazısı ile kayıt ve tescilin başlangıç itibariyle iptal olunduğunun davacıya bildirildiği.

22/05/2012 tarih ve 9.445.772 sayılı yazı cevabı ile de 01/01/1985- 17/03/2003 tarihleri arasında dönem Bağ-Kur sigortalılık kaydının kabul edilmesi halinde yazılı tahsis talep tarihi olan 14/09/2010 tarihi itibariyle yaşlılık aylığına esas olmak üzere 4.070,82 TL prim borcunun bulunduğunu bildirdiği anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlığın yasal dayanağını oluşturan 2829 sayılı Yasanın 7. maddesinde primi ödenmemiş sürelerin hizmet sürelerinin toplamına dahil edilemeyeceği belirtilmiştir.

Somut olayda davalı Kurum'un 22/05/2012 tarihli yazısından davacının mahkemece sigortalılığına karar verilen sürelerde sigortalı olarak kabulü halinde prim borcu bulunduğu anlaşılmış olmasına rağmen mahkemece yaşlılık aylığının kabulüne ne şekilde karar verildiği gerekçeli kararda irdelenmeden sonuca gidilmesi hatalıdır. Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde istemin kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. O halde, davalı Kurum'un bu yönü amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.