Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2013/9582 K.2013/12144

Davacı, sigortalılık başlangıç tarihinin 09/09/1986 olduğunu, 09/09/1986-01/05/1987 ve 14/07/1987-28/06/1995 tarihleri arasında yapılan terkin işlemlerinin iptali ile bu dönemler arasında Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir. Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

lDava; davacının 1479 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılık başlangıç tarihinin 09.09.1986 olduğunun ve davacının 09.09.1986 – 01.05.1987 ve 14.07.1987 – 28.06.1995 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olduğunun tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece; davacının sigortalılık başlangıcının 09.09.1986 olduğuna, ayrıca 09.09.1986 – 01.05.1987 ve 14.07.1987 – 28.06.1995 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davalı Kurum'un davacıyı ilk olarak 27.11.1986 tarihli bildirgedeki vergi kaydını esas alarak 09.09.1986 tarihi itibari ile tescil ettiği, ancak daha sonra davacının bu tarihten sonra 18.02.2004 tarihine kadar Kurum'a herhangi bir sigortalılık belgesi vermediği, bu tarihte verilen sigortalılık belgesinde ise davacının 09.09.1986 tarihinde vergi kaydının bulunduğuna dair herhangi bir kaydın bulunmadığı, davacının ilk vergi kaydının 01.05.1987 tarihinde başladığı, bu durumun vergi dairesince de teyit edildiği gerekçeleriyle davacının sigortalılığının tescil tarihinin 01.05.1987 olarak düzeltildiği,

davacının ilk olarak 28.11.1986 tarihinde primlerini ödemeye başladığı, ayrıca 1997 affından yararlandırıldığı, davacının 09.09.1986 – 31.12.1987 tarihleri arasındaki primlerini süresinde ödediği, 1988/Ocak – 31.12.1996 tarihleri arasındaki primlerini de 1997 affı ile 10 taksitte ödediği, 01.05.1987 – 14.07.1987 ve 09.07.1995 – 27.09.2001 tarihleri arasında vergi kaydı, 28.06.1995 – 01.11.2001 tarihleri arasında oda kaydı ve 10.07.1995 – 13.11.2001 tarihleri arasında sicil kaydı bulunduğu anlaşılmaktadır.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren, 1479 sayılı Kanun'un 24/1. maddesi uyarınca sigortalılığın oluşumu için temel koşul kendi ad ve hesabına bağımsız faaliyette bulunmaktır.

1479 sayılı Kanun'un 24. maddesinin ilk halinde sigortalılığın oluşumu için, kendi ad ve hesabına bağımsız çalışma olgusunun gerçekleşmesi yanında kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunun da arandığı, bu kuruluşlara kayıt tarihinin sigortalılığın başlangıcı yönünden yasal karine kabul edildiği, 04.05.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Kanuna göre Bağ-Kur’lu olabilme yönünden, söz konusu 24. maddenin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunun kaldırıldığı, sadece Kanunun temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulunun gerçekleşmesi durumunda, sigortalılığın oluşması için yeterli görüldüğü,

20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Kanunun bağımsız çalışanların sigortalı olabilmeleri yönünden vergi yükümlülüğünü öngördüğü, vergiden muaf olanların da kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olmaları durumunda yine sigortalı sayılacaklarını kabul ettiği, nihayet 22.03.1985 yürürlük tarihli 3165 sayılı Kanuna göre, sigortalılığa karine yönünden vergi kaydının, bu kaydın bulunmaması veya vergiden muaf olunması halinde, esnaf ve sanatkar sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kayıtlarının esas alınacağı belirtilmiştir.

Somut olayda; her ne kadar mahkemece, davacının 14.07.1987 – 28.06.1995 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olduğunun tespitine karar verilmesi yerinde ise de; 09.09.1986 – 01.05.1987 tarihleri arasında vergi kaydı bulunmayan ve başlangıçta sigortalılık koşullarını taşımayan davacının, prim ödemelerinin MK 2. madde gereğince, davacıya sigortalılık koşulu sağlamayacağı gözardı edilerek, bu tarihler arasında da sigortalı olduğunun kabulüne karar verilmesi isabetsiz olmuştur. O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.