Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2013/9729 K.2013/11306

Davacı, yurtdışı borçlanmasının geçerli olduğunun tespitiyle, aksi yöndeki Kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir. Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının yurtdışında Türk vatandaşı olarak geçen süreyi borçlanma hakkı bulunduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabülü ile davacının 13.08.1990 tarihi ile Türk Vatandaşlığını kaybettiği 22/05/2000 tarihleri arasında yurt dışında geçen sigortalılık sürelerini borçlanma hakkının olduğunun tespitine ve aksi yöndeki Kurum işleminin iptaline karar verilmiştir.

3201 sayılı Kanun'un 1.maddesine göre "Türk vatandaşlarının yurt dışında 18 yaşını doldurduktan sonra, Türk vatandaşı iken geçen ve belgelendirilen sigortalılık süreleri ve bu süreleri arasında veya sonunda her birinde bir yıla kadar olan işsizlik süreleri ile yurt dışında ev kadını olarak geçen süreleri, bu Kanunda belirtilen sosyal güvenlik kuruluşlarına prim ödenmemiş olması ve istekleri halinde, bu Kanun hükümlerine göre sosyal güvenlikleri bakımından değerlendirilir."

Somut olayda, davacının yurtdışında eylemli çalışması 01.01.1992 tarihinde başlamaktadır ve öncesinde 13.8.1990-31.12.1991 tarihleri arasında işsizlik süresi bulunmaktadır. Davacının yurtdışında geçen çalışma süreleri arasında veya sonunda her birinde bir yıla kadar olan işsizlik sürelerinin borçlanılması mümkün ise de davacının 13.8.1990-31.12.1991 tarihleri arasında işsizlik süresi çalışmasından önce olup 3201 sayılı Kanun'un 1.maddesine göre borçlanılması mümkün olmadığı halde bu dönem yönünden de kabul kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK’un 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı, düzeltilerek onanmalıdır.