Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2014/11749 K.2014/27662

Davacı, yurtdışında çalışmaya başladığı 10/09/1991 tarihinin sigortalılık başlangıç tarihi olduğunun ve 10/09/1991-13/11/2011 tarihleri arasındaki yurtdışı hizmetlerinin 4/1-a ( ... ) kapsamında geçerli olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının sigortalılık başlangıcı olarak Hollanda Sigortasına giriş tarihi olan 10/09/1991 olarak tespiti ve 10/09/1991 ile 13/11/2011 tarihleri arasındaki 4799 günlük yurtdışı hizmetlerinin 4/1-a (...) kapsamında geçerli olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacının Hollanda da sigortalı olarak çalışmaya başladığı 10/09/1991 tarihinin Türkiye de 5510 SY nın 4/1-a maddesi kapsamında sigortalılık başlangıcı olarak tespitine, davacının yurtdışı borçlanmasına konu sürenin 5510 SY nın 4/1-a bendi kapsamında sigortalılık haline göre geçmiş sayılması gerektiğinin tespiti isteminin reddine, karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının Türkiye'de 01/01/2001-31/03/2003 ve 01/10/2003-30/06/2004 tarihleri arasında Bağ-Kur kapsamında İsteğe Bağlı Sigortalı olduğu, Hollanda'da 10/09/1991-13/11/2011 tarihleri arasında sigorta kapsamında bulunduğu, davacının 13/06/2012 tarihinde başvuru yaparak 10/09/1991-13/11/2011 tarihleri arasındaki 4799 günlük süreyi borçlanarak bedelini 18/09/2012 tarihinde Kuruma ödediği,

Kurumun davacının borçlanmasını 4/1-b kapsamında kabul ettiği, davacı vekilinin Kuruma verdiği 08/10/2012 varide tarihli dilekçesi ile hizmet saşlangıç tarihi olan 10/09/1991 tarihinin 4/a kapsamında tescilini talep ettiklerini bildirdiği, Kurum tarafından verilen cevapta davacının 4/1-a kapsamında çalışmasının bulunmadığı, bu yüzden borçlanmasının 4/1-a kapsamında değerlendirilmesinin ve 10/09/1991 tarihinin başlangıç kabul edilmesinin mümkün olmadığının bildirildiği anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık, davacının yurtdışı hizmet borçlanmasına ait sürelerinin 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununa göre hangi sigortalılık haline göre geçmiş sayılacağının belirlenmesi noktasında toplanmaktadır.

3201 sayılı Yurt Dışında Bulunan Türk Vatandaşlarının Yurt Dışında Geçen Sürelerinin Sosyal Güvenlikleri Bakımından Değerlendirilmesi Hakkında Kanun'un 5.maddesine 17.04.2008 tarih ve 5754 sayılı Kanun'un 79. maddesi ile eklenen (yürürlük tarihi 08.05.2008) 4. fıkraya göre "Yurtdışı hizmet borçlanmasına ait süreler 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununa göre hangi sigortalılık haline göre geçmiş sayılacağının belirlenmesinde; Türkiye'de sigortalılıkları varsa borçlanma talep tarihindeki en son sigortalılık haline göre, sigortalılıkları yoksa aynı Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi kapsamında geçmiş sigortalılık süresi olarak kabul edilir."

Somut olayda, davacının borçlanma talep tarihi 13/06/2012 olup bu tarihten önce Türkiye'de 5510 sayılı Kanun'un (4/1-a) bendi kapsamında sigortalılığı bulunmadığından 3201 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 4. fıkrasına göre yurtdışı hizmet borçlanmasına ait sürelerin 5510 sayılı Kanun'un (4/1-b) bendi kapsamında sigortalılık haline göre geçmiş sayılacağına ilişkin Kurum işlemi doğrudur.

Bu nedenle, davacının yurtdışı borçlanmasına konu sürenin 5510 SY nın 4/1-a bendi kapsamında sigortalılık haline göre geçmiş sayılması talebinin reddeni karar verilmesi ve davacının Hollanda'da sigortalı olarak çalışmaya başladığı 10/09/1991 tarihinin Türkiye'de sigortalılık başlangıcı olarak kabul edilmesi doğru ise de bu sigortalılık başlangıcının 5510 SY nın 4/1-a maddesi kapsamında olduğunun kabul edilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, HMK 370/2. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.