Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2014/11985 K.2015/6663

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen ve kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir. Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere, temyiz edenin sıfatı ve temyiz nedenlerine göre davalılar vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine.

2-Dava, davacının 05.06.1985-14.04.2010 tarihleri arasında davalı ... Belediyesinde hizmet akti ile çalışırken Kuruma bildirilmeyen sürelerinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacı ...'ın davalı şirket olan ... Belediye Başkanlığında 1987 yılı 1. döneminde 4, 2. dönemde 120, 1990 yılı 3. döneminde 14, 1991 yılı 1. döneminde 15, 2. döneminde 15 olmak üzere toplam 30, 4. ayında 30, 5. ayında 17 olmak üzere toplam 92 gün ve genel toplamda 312 hizmet gününün kuruma eksik bildirildiği anlaşıldığından toplam 312 günlük sigortaya tabi hizmetinin tespitine karar verilmiştir.

6100 sayılı H.M.K'nın 297/2 maddesinde “Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin ,taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.” hükmü düzenlenmiştir. Bu kapsamda mahkemelerce verilen kararların açık ve infaza elverişli mahiyette olması gerekir

Bu açıklamadan olarak somut olayda, 15.04.2014 tarihli kararda dönemler itibariyle ayrı ayrı yazılan sigortalılık sürelerinin toplamında infazda tereddüt oluşturur şekilde hata yapıldığı anlaşılmış olup bu durum usul ve yasaya aykırıdır.

O halde davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesinin yeniden yargılamayı gerektirmediği anlaşıldığından hüküm bozulmamalı HMK 370/2. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.