Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2014/16833 K.2014/24904

Davacılar, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün davacılar ile davalılardan Y.. Ş..vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davacılar vekilinin tüm, davalı Y..V.. Seyahat Tur.San.veTic.Ltd.Şti. vekilinin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava; 21.11.2000 tarihindeki iş kazasında yaşamını yitiren sigortalının hak sahibi olan anne ve babasının manevi zararlarının giderilmesi istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, Davacıların davalı H.. İnş.San.Ltd.Şti aleyhine açılan manevi tazminat istemlerinin sübut bulmadığından reddine, davacıların davalılar M.. C.. ve Y.. V.. Seyahat.Tur.San.veTic.Ltd.Şti. Aleyhine açılan manevi tazminat istemlerinin kısmen kabulü ile 15.000,00'er TL manevi tazminatın bu davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

Dosya kapsamından davalı Y.. V.. Seyahat.Tur.San.veTic.Ltd.Şti. ile kazalı arasında hizmet akdi ilişkisi bulunmadığı ve bu davalının 21.11.2000 tarihinde vuku bulan zararlandırıcı olaydan ötürü kazalı işçiye karşı sorumluluğunun araç işletenlik sıfatından kaynaklandığı açıktır.

Türk Borçlar Kanununun 61.maddesinde düzenlenen eksik teselsül hükümlerine göre haksız fiilden kaynaklanan zararların tazmininde borçlulardan her biri borcun tamamından tek başına sorumlu olduğundan, borçlulardan birisinin borcunun zaman aşımına uğramış olması alacak miktarına etkili değildir. Bu kuralın doğal bir sonucu olarak da zamanaşımı def’i inden ancak kendi borcu zaman aşımına uğramış olan borçlu yararlanabilir ve her davalıya kendi hukuki durumlarına uygun zamanaşımı süresi uygulanır.

Somut olayda davalı Y.. V.. Seyahat.Tur.San.veTic.Ltd.Şti. İle davacılar murisi kazalı arasında yukarıda da açıklandığı üzere akdi bir münasebetin bulunmamasına göre dava zamanaşımı süreleri bakımından olay ve dava tarihinde yürürlükte olan 818 sayılı B.K'nun haksız fillerde zamanaşımı süresinin düzenlendiği 60/1 maddesinde belirtilen zararın ve failin öğrenilmesi tarihinden itibaren bir yıl ve her halde 10 yıllık zamanaşımı süresinin uygulanması gerektiği izahtan varestedir.

Öte yandan Borçlar Kanununun 60/2 maddesinde de eylem aynı zamanda suç oluşturuyorsa o suç için öngörülen ceza zamanaşımı süresinin uygulanacağı hükmü mevcut olup olayımızda zararlandırıcı sigorta hadisesinin suç oluşturduğu hususunda da tartışma bulunmamaktadır. Bu bakımdan da dava konusu eylem için olay zamanında geçerli olan TCK. 102/4 maddesinde belirtilen ceza zamanaşımı süresinin uygulanması gerekli olup bu süre 7 yıl 6 ay, sürenin başlangıç tarihi ise TCK.

103. maddesine göre olayın gerçekleştiği tarihtir. Bu açıklamalardan olarak davacılar, davalı Y.. V.. Seyahat.Tur.San.veTic.Ltd.Şti. için geçerli olan ve haksız fiili öğrenmeden başlayan 1 yıllık süre ile uzamış 7 yıl 6 aylık zamanaşımı süresini yargılamaya konu tazminat istemi bakımından fazlasıyla geçirmişlerdir. Buna göre manevi tazminat davalarının davalı Y.. V..

Seyahat.Tur.San.veTic.Ltd.Şti. bakımından zamanaşımı nedeniyle reddine karar vermesi yerine Mahkemece hatalı değerlendirme yapılarak bu davalının manevi tazminatlardan sorumluluğuna karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Y.. V.. Seyahat.Tur.San.veTic.Ltd.Şti.vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.