Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2014/18041 K.2014/27334

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinden geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre davacının tüm, davalıların sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının davalı işverene ait iş yerinde 1989-16.2.2006 tarihleri arasında12.06.1991-11.10.1991,06.03.1996-10.04.1996,02.05.1996-31.01.1997,01.02.1997-05.06.1997,16.12.1999-31.12.1999,28.06.2002-30.06.2002,03.09.2004-16.02.2006 tarihleri dışındaki sürede asgari ücretle çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, davanın kısmen kabulü ile davacının davalı işverene ait işyerinde 1.7.2002-3.9.2004 tarihleri arasında çalıştığının tespitine karar vermiştir.

Somut olayda davacının dava dilekçesinde 20.9.2002 tarihinde işveren tarafından işten çıkarılıp iki ay sonra yeniden alındığını beyan etmesi ve tanıklarında, davacının bu sürede işten çıkarılıp bir süre sonra tekrar başladığını beyan etmeleri karşısında davacının 20.9.2002-20.11.2002 tarihleri arasında hizmet tespiti talebi olmadığı halde mahkemece talep aşılarak bu süreyi de kapsayacak şekilde çalışmanın tespitine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Öte yandan 506 sayılı Yasada geçen "tam yıl" deyimi 360 takvim gününü ve "ay" deyimi otuz takvim gününü ifade ettiğinden aylık prim gün sayısı 30 olup bildirgenin verildiği ayın 28, 29 veya 31 gün çekmesi halinde de yine bildirgenin 30 gün üzerinden verilmesi gerekir.

Somut olayda; Mahkemenin bazı aylarda aylık prim gün sayısını 30 yerine hatalı olarak 31 gün ve bir yılı da 364 gün kabul ederek kuruma bildirilmeyen gün sayısını hesaplaması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.