Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2014/22670 K.2015/427

Davacı, Türk vatandaşı iken yurtdışında geçen ve 18 yaşını doldurmasından sonraki çalışma sürelerini 3201 sayılı Yasa kapsamında borçlanabileceğinin tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir. Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

KARAR

Dava, davacının yurtdışında Türk vatandaşı olarak geçen süreyi borçlanma talep tarihinde Türk vatandaşı olma şartı aranmaksızın 3201 sayılı Yasa'ya göre borçlanma hakkı bulunduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile davacının 15.04.1979-23.11.2006 tarihleri arasında yurt dışında geçen çalışma sürelerini borçlanabileceğinin tespitine karar verilmiştir.

Somut olayda, erkek olan davacının yurtdışında fiili çalışması 01.09.1980 tarihinde başlamakta olup öncesindeki dönem okul eğitimine ilişkindir. Davacının borçlanabileceği süre 18 yaşını doldurduktan sonra, Türk vatandaşı iken geçen ve belgelendirilen sigortalılık süreleri ve bu süreleri arasında veya sonunda her birinde bir yıla kadar olan işsizlik sürelerinden ibaret olup yurt dışında sigortalı çalışmasından önce geçen okul eğitimi dönemini işsizlik süresi kapsamında borçlanması mümkün değildir.

Mahkemece 02.04.1961 doğumlu davacının yurt dışında sigortalı çalışmasının başladığı 01.09.1980 tarihi ile izinle Türk vatandaşlığından çıktığı 23.11.2006 tarihleri arasında geçen sigortalılık süreleri ve bu süreleri arasında veya sonunda her birinde bir yıla kadar olan işsizlik sürelerini borçlanma hakkı bulunduğunun tespitine karar verilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçe ile işsizlik süresi kapsamında borçlanması mümkün olmayan okul eğitimi süresi de dahil edilerek davacının 15.04.1979-23.11.2006 tarihleri arasında yurt dışında geçen çalışma sürelerini borçlanabileceğinin tespitine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK’un 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı, düzeltilerek onanmalıdır.