Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2014/3409 K.2014/5987

Davacı, yurtdışında çalışmaya başladığı tarihin işe giriş tarihi olduğunun tespitiyle, 5510 sayılı Yasanın 4/1-a maddesi kapsamında değerlendirilmesine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun tüm, davacının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2) Dava, davacının yurt dışındaki sigortalılığı nedeniyle ülkemizdeki sigortalılık başlangıç tarihinin 4/1-(a) bendi kapsamında tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacının Sigortasına giriş tarihi olan 28.05.1979 tarihinin sigorta başlangıç tarihi olarak kabulü gerektiğinin tespitine, sigorta girişinin 5510 sayılı Yasanın 4/1-(a) bendi kapsamında değerlendirilmesi talebinin reddine karar verilmiştir.

Somut olayda, mahkemece davacının yurt dışında sigortaya giriş tarihinin ülkemizde 5510 sayılı Kanun'un 4/1-(a) bendi kapsamında sigortalılık başlangıç tarihi olarak tespiti isteminin reddine karar verilmiş ise de Sözleşmesinin 29.maddesinin 4.fıkrasında yer alan hüküm doğrultusunda belirlenen sigortaya giriş tarihinin; yurt dışınde geçen çalışmanın niteliğine (bağımlı veya bağımsız) bakılmaksızın tüm sigortalılık halleri bakımından başlangıç sayılması gerekirken yazılı biçimde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Öte yandan kararın gerekçesinde davacının yurt dışında geçen süreyi borçlanma hakkı bulunduğunun tespiti talebi olmadığı halde Türkiye'de 4/1-(a) bendi kapsamında sigortalılığı bulunmadığı gerekçesiyle borçlanmanın ancak 4/1-(b) bendi kapsamında kabulünün mümkün olduğunun belirtilmesi de doğru değildir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK’un 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı, düzeltilerek onanmalıdır.