Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2015/10350 K.2015/17436

Davacı, emeklilik tahsis talebinin reddine yönelik kurum işleminin iptaline, 30.05.2013 tarihinden itibaren emeklilik aylığı almaya hak kazandığının tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

KARAR

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava, davacının emeklilik tahsis talebinin reddine yönelik kurum işleminin iptali ile prim borcunun ödendiği tarih olan 31/12/2008 tarihini izleyen aybayından itibaren davacının emeklilik hakkı kazandığının tespiti ve olmadığı takdirde 30/05/2013 tarihini izleyen aybaşından itibaren emeklilik aylığı almaya hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

Yerel mahkemece, davacının davasının kısmen kabul, kısmen reddi ile davacının Danimarka Krallığında çalıştığı sürenin Türkiye'de sigortalılık başlangıç tarihi olarak kabul edilme talebinin reddine, davacının 31/12/2008 tarihini izleyen aybaşını izleyen mümkün olmadığı taktirde 30/05/2013 tarihini izleyen aybaşından itibaren emeklilik hakkının elde ettiğinin tespiti yönündeki taleplerinin reddi ile davacının doğum tarihi dikkate alınarak 02/05/2014 tarihinden itibaren emeklilik aylığı almaya hak kazandığının tespitine karar verilmiştir.

Somut olayda, davacı yaşlılık aylığı şartlarından olan 56 yaş şartını 01/05/2014 tarihinde yerine getirmiş olup davacının yaşlılık aylığının başlangıç tarihinin bu tarihi takip eden aybaşı olan 01/06/2014 tarihi olduğuna karar verilmesi gerekirken 02/05/2014 tarihinden itibaren davacıya aylık bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesi usul ve Yasa'ya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, HMK 370/2. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.