Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2015/1417 K.2015/6076

Davacı, zorunlu ve isteğe bağlı ... sigortalılığın tespitine, 20/04/1982 tarihinde başlayan ... sigortalılığına eklenmesine ve Aralık 2010 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanmasına, aksi yöndeki kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir. Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

Dava, davacının 06.09.1983-12.02.1986, 27.01.1987-06.01.1988 , 15.12.1988-26.01.1989 tarihleri arasında ... ... sigortalısı olduğunun tespiti ile 2010 yılı Aralık ayı tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile; 06.09.1983-12.02.1986 tarihleri arasında kurum tarafından zaten ... sigortalısı olarak kabul edildiğinden bu döneme ilişkin hüküm kurulmasına yer olmadığına, 27.01.1987-06.01.1988, 15.12.1988-26.01.1989 tarihleri arasındaki dönemin ... sigortalılık süresinden sayılmasına ve tahsis talep tarihini takip eden ay başı olan 01.12.2010 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine, aksi yöndeki kurum işleminin iptaline karar verilmiştir.

Oysa; davacı 06.09.1983-12.02.1986 tarihleri arasında Kurum tarafından ... sigortalısı olarak kabul edilmemiştir ve Kurum’un bu işlemi yerindedir. O halde bu tarih aralığı için davacının talebinin reddi ile davanın kısmen kabulüne karar vermek ve , kendisini vekille temsil ettiren davalı Kurum yararına vekalet ücretine hükmetmek yerine yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Öte yandan davacının tahsis talep dilekçesinin Kurum’a intikal ettiği tarih 02.12.2010 olduğundan, bu tarihi takip eden aybaşından itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine karar verilmemesi de hatalı olmuştur.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, HMK'nın geçici 3. Maddesi delaletiyle HUMK'un 438/7. Maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.