Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2015/17248 K.2015/21293

Davacı, Almanya'da ilk defa sigortalı olarak işe başladığı tarihin Türkiye'de sigortalılık başlangıç tarihi olarak kabul edilmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir. Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

Dava ,davacının Almanya'da ilk defa sigortalı işe başladığı 02.01.1992 tarihinin Türkiye'de sigortalılık başlangıç tarihi olarak kabul edilmesi gerektiğinin ve davacının yurt dışı borçlanmasının 5510 SY nın 4/1-a maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne ilişkin karar, Dairemizin 22.09.2014 tarihli ilamı ile davacının çocuk yetiştirme süreleri nedeniyle sigorta kapsamına alındığı 02.01.1992 tarihinin fiili çalışmaya dayalı olmaması nedeniyle Türkiyede sigortalılık başlangıcı olarak kabul edilmesinin mümkün olmadığı , davacının yurt dışı sürelerini borçlanmaya ilişkin 25.04.2006 tarihli talebinin 3201 SY nın 4958 sayılı Kanunla değişik 3. maddesi hükümleri kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuştur.

Dairemizin anılan bozma kararına uyularak bu kez davanın reddine karar verilmiş ise de; 11.09.2014 tarihli Mükerrer Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6552 sayılı Yasa ile 3201 sayılı Yasa'da yapılan değişikliklerin ardından davalı Kurum tarafından çıkarılan 29.09.2014 tarih 2014/27 sayılı Genelge ile Kanun metni ve gerekçesine aykırı bir biçimde çalışma (işe giriş) niteliğinde olmayan sürelerin de (çocuk yetiştirme vb) sigortalılık başlangıç tarihinin tespitinde dikkate alınması gerektiği ifade edilmiştir.

O halde; her ne kadar mahkemece 30.06.2015 tarihli karar ile davanın reddine karar verilmiş ise de; anılan Yasa değişiklikliği ve davalı Kurum Genelgesi dikkate alındığında bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, HMK’nın geçici 3. maddesi delaletiyle HUMK'un 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

./..