Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2015/21555 K.2016/5979

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 27/04/1991 tarihinde 1(bir) gün çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir. Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava; davalı işyerinde 27.04.1991 tarihinde bir gün süre ile çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece; davanın kabulü ile davacının davalı işyerinde 27.04.1991 tarihinde 1 gün süre ile çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

İhtilaf tarihinde geçerli olan 506 sayılı Yasa'nın 60/G maddesi, “Bu maddenin uygulanmasında; 18 yaşından önce Malullük, Yaşlılık ve Ölüm Sigortalarına tabi olanların sigortalılık süresi, 18 yaşını doldurdukları tarihte başlamış kabul edilir. Ancak, bu tarihten önceki süreler için ödenen Malullük, Yaşlılık ve Ölüm Sigortaları primleri, prim ödeme gün sayılarının hesabına dahil edilir.” hükmünü içerirken yine aynı yasanın Geçici 54.maddesinde “01/04/1981 tarihinden önce malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tescil edilmiş olanlar hakkında 60 ıncı maddenin (G) fıkrası hükmü uygulanmaz.” hükmü düzenlenmiştir.

Bu açıklamadan; doğumlu olan davacının 506 sayılı Yasa'nın Geçici 54. maddesi delaleti ile 60/G maddesi uyarınca 18 yaşını doldurduğu 24.06.1994 tarihinden evvel sigortalı sayılması imkanı yasal olarak bulunmamaktadır. Bu nedenle davacının sigortalılık başlangıcının 24.06.1994 tarihi olduğunun kabulü gerekir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, HMK’nın geçici 3. maddesi delaletiyle HUMK'un 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.