Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2015/224 K.2015/15950

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekillerince temyiz edilmesi ve İ.. Ş..vekili tarafından duruşma talep edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan ve temyiz konusu hükme ilişkin dava, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hallerden hiçbirine uymadığından Yargıtay incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 14.04.1997 – 31.07.2011 tarihleri arasında davalıya iş yerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile davalıya ait iş yerinden, davacının 01.08.2005 – 31.12.2005 tarihleri arasında 150 gün, 01.01.2006 – 10.06.2006 tarihleri arasında 160 gün ve 15.07.2011 – 29.07.2011 tarihleri arasında 13 gün olmak üzere toplam 323 gün çalışmalarının eksik bildirildiğinin tespitine, davacının 17.04.1997 - 02.04.1998 tarihleri arasındaki çalışmaları yönünden 5 yıllık hakdüşürücü sürenin dolması sebebiyle reddine karar verilmiştir.

Davacının 17.04.1997 - 02.04.1998 tarihleri arasındaki çalışmaları yönünden 5 yıllık hakdüşürücü sürenin dolması sebebiyle reddine karar verilmesi karşısında, Mahkemece kurulan hükmün kısmen kabul niteliğinde olduğu, kısmen red kararı verilmesine rağmen davalılar lehine vekâlet ücretine hükmedilmediği görülmüştür.

Mahkemece kısmi red nedeniyle davalılar yararına avukatlık ücretine hükmedilmemesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı, davalılar lehine vekâlet ücreti takdir edilmek suretiyle düzeltilerek onanmalıdır.