Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2016/16594 K.2018/4762

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün, davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

KARAR

Dava; davacının, davalılar murisine ait işyerinde 02.02.1999 – 15.07.2014 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece; davacının davalıların murisine ait işyerinde asgari ücret ile 02.02.1999 – 31.12.2012 ve 01.04.2013 – 15.07.2014 tarihleri arasında davalı Kurum'a bildirilenler dışında ayda 9 gün üzerinden toplam 1.651 gün çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgeler ile tanık beyanları hep birlikte değerlendirildiğinde, mahkemece kabulüne karar verilen çalışma dönemleri isabetli ise de; davacının ayda 9 gün üzerinden çalıştığının kabul edildiği, ancak; davacının, davalı işyerinden 2013/12. ayda 10 gün, 2014/4. ayda 12 gün ve 2014/7. ayda 15 gün bildirimi bulunduğu, hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise bu sürelerde de ayda 9 gün üzerinden çalışmanın kabulü ile sonuca gidilip toplam 1.651 gün bulunduğunun belirtildiği anlaşılmakla, ayda 9 günden fazla bildirim bulunan süreler dikkate alınmadan hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, HMK’nın geçici 3. maddesi delaletiyle HUMK'un 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.