Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2016/17378 K.2017/2662

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

Davacı; davalı kooperatife ait işyerinde 15.08.1988 – 30.07.2009 tarihleri arasında 506 sayılı Yasa kapsamında geçen ve davalı Kurum'a bildirilmeyen çalışmalarının tespitini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile davacının, 01.01.1991 – 30.07.2009 tarihleri arasında davalı ....5 Nolu Minibüsçüler Kooperatifi nezdinde 6.660 gün çalıştığının tespitine dair verilen ilk karar Dairemizin; 14.01.2014 Tarih ve 2013/15322 esas, 2014/285 karar sayılı bozma kararı ile eksik araştırma yapıldığından bahisle bozulmuş, bozma kararına uyan mahkemece son olarak; davacının 01.01.1989 – 30.07.2009 tarihleri arasında davalı ....5 Nolu Minibüsçüler Kooperatifi isimli işveren nezdinde hizmet akdi ile 4311 gün çalıştığı, bu hizmetlerinin tamamının davalı kuruma bildirilmesi gerektiğinin tespitine, 24.12.2010 tarihli bilirkişi ....'nun bilirkişi raporunun karar eki sayılmasına, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Mahkemece her ne kadar son olarak verilen kararın hüküm kısmında; davacının 01.01.1989 – 30.07.2009 tarihleri arasında çalıştığının tespitine denilmişse de; 01.01.1989 tarihinin aslında 10.07.1997 tarihi olması gerektiği, kararın eki sayılan 24.12.2010 tarihli bilirkişi raporunun tespitler bölümünde hesaplamaların bu tarihe göre yapıldığı, ancak sonuç kısmında hatalı olarak 01.01.1989 yazıldığı, 04.04.2011 tarihli ek raporda da bu yanlışlığın açıklandığı anlaşılmaktadır. Bu itibarla mahkemece; hükümde tespitine karar verilen çalışmaların 01.01.1989 tarihinden itibaren başlatılması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, HMK’nın geçici 3. maddesi delaletiyle HUMK'un 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.