KÜNYE
21. Hukuk Dairesi 2016/2582 E., 2016/1795 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Şubat 2016
Karar Metni
273 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmaları ile ücretinin tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, davanın açılmamış sayılmasına karar vermiştir. Hükmün davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.
KARAR
Dava, hizmet süresinin tespiti istemine ilişkindir.
Mahkemece, davanın işlemden kaldırıldığı 30/09/2011 tarihinden itibaren üç aylık yasal süre içerisinde yinelenmemiş olması nedeniyle HMK m.150/5 hükmü gereğince davanın açılmamış sayılmasına karar verilerek, davalı Kurum lehine 238,30 TL nispî vekalet ücretine hükmedilmiştir.
Karar tarihinde yürürlükte olan 2012 yılı Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 7/1. maddesinde “Görevsizlik veya yetkisizlik nedeniyle dava dilekçesinin reddine, davanın nakline veya davanın açılmamış sayılmasına; delillerin toplanmasına ilişkin ara kararı gereğinin yerine getirilmesinden önce karar verilmesi durumunda, Tarifede yazılı ücretin yarısına, karar gereğinin yerine getirilmesinden sonraki aşamada ise tamamına hükmolunur.” hükmü yer almaktadır.
Somut olayda mahkemece, işlemden kaldırıldığı halde yenilenmeyen davanın HMK m.150/5 hükmü uyarınca açılmamış sayılmasına, delillerin toplanmasına ilişkin ara karar gereğinin yerine getirilmesinden önce karar verildiğine göre, 2012 yılı Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 7/1. madde hükmüne göre maktu vekalet ücretinin yarısı olan 600,00 TL ye hükmedilmesi gerekirken; yanılgılı değerlendirme ile nispî oranda vekalet ücretine hükmedilmesi usul ve yasaya aykırıdır.
Ne var ki bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK'un 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.
Yargıtay 21. Hukuk Dairesi, E. 2016/2582, K. 2016/1795, 11 Şubat 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama