Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2016/3767 K.2017/2890

Davacı, yerel Mahkemenin 04/06/2012 tarihli kararının gerekçesi ile hüküm fıkrası arasındaki çelişkinin tavzihen düzeltilmesini talep etmiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, tavzih talebinin reddine karar vermiştir. Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

KARAR

1- Mahkemenin 04.06.2012 tarih 2012/133 Esas ve 2012/189 Karar sayılı Kararının Dairemizin 18.10.2012 tarih 2012/18184 Esas ve 2012/17969 Karar sayılı ilamı ile düzeltilerek onanmasına karar verilmiş olup davacı vekilinin mahkemeye verdiği 01.11.2015 tarihli karar düzeltme talepli dilekçesi ile maddi hataya dayalı onama ilamının düzeltilmesine karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemenin 12.11.2015 tarihli ek kararı ile, kararın Yargıtay'dan onanarak kesinleştiği ve hüküm fıkrasının HMK 35. maddesi uyarınca tavzih yolu ile sınırlandırılamayacağı, genişletilemeyeceği ve değiştirilemeyeceği gerekçesi ile davacı vekilinin talebinin reddine karar verilmiştir ve ek karar davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu gereğince İş Mahkemelerinden verilen kararlara karşı karar düzeltme yolu kapalı ise de buna ilişkin olarak yapılan talepleri değerlendirme yetkisi mahkemeye ait olmayıp mahkeme tarafından bu hususta bir karar verilmek üzere dosyanın Yargıtay'a gönderilmesi gerektiğinden mahkemenin davacı vekilinin karar düzeltme talebinin reddine ilişkin EK KARARININ KALDIRILMASINA,

2- 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 8. maddesinin son fıkrası hükmüne göre İş Mahkemelerinden verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna başvurulamaz. Kaldı ki, Dairemiz kararında da maddi hata bulunmamaktadır. Bu bakımdan, davacının karar düzeltme isteği niteliğini taşıyan başvurusunun reddi gerekir.