Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2017/2855 K.2018/1298

1- Mahkemenin 21.10.2014 tarih 2014/495 Esas ve 2014/595Karar sayılı Kararının Dairemizin 22.10.2015 tarih 2015/4199 Esas ve 2015/19090 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmiş olup, davalı Kurum vekilinin mahkemeye verdiği 22.12.2015 tarihli karar düzeltme talepli dilekçesi ile maddi hataya dayalı onama ilamının düzeltilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemenin 08.01.2016 tarihli ek kararı ile, kararın Yargıtay'dan onanarak kesinleştiği ve hüküm fıkrasının HMK 35. maddesi uyarınca tavzih yolu ile sınırlandırılamayacağı, genişletilemeyeceği ve değiştirilemeyeceği gerekçesi ile davalı Kurum vekilinin talebinin reddine karar verilmiş ve tebliğ edilmiştir.

Yine davacı vekilinin mahkeme kararının icraya konulduğunu ancak vekalet ücretinden davalıların ne şekilde sorumlu oldukları belirtilmediğinden kararın bu hususta düzeltilmesini tavzih yolu ile talep edilmiş ve mahkeme 09.02.2016 tarihli ek kararı ile vekalet ücretinin müteselsilen davalılardan alınması gerektiği yönünde kararı tavzih etmiş ve ek karar taraflara tebliğ edilmiş olup ek karar davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu gereğince İş Mahkemelerinden verilen kararlara karşı karar düzeltme yolu kapalı ise de buna ilişkin olarak yapılan talepleri değerlendirme yetkisi mahkemeye ait olmayıp mahkeme tarafından bu hususta bir karar verilmek üzere dosyanın Yargıtay'a gönderilmesi gerektiğinden mahkemenin davalı Kurum vekilinin karar düzeltme talebinin reddine ilişkin EK KARARININ KALDIRILMASINA,

İşin esasına gelince; 1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı Kurum vekilinin yerinde bulunmayan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir. Dava niteliği gereği tespit davası niteliğinde olup, davacı vekili lehine maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, davalı vekilinin maddi hatanın düzeltilmesi istemi kabul edilmeli, HMK'un 370. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı, düzeltilerek onanmalıdır.