Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2017/3308 K.2017/10847

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 19/12/2009-28/09/2011 tarihleri arasında 862.50.TL. ücretle geçen ve Kuruma eksik bildirilen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

KARAR

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalıların tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine, 2- Dava, davacının 19.12.2009-28.9.2011 tarihleri arasında davalı işverene ait iş yerinde net 862,50 TL ücretle geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemenin davanın kısmen kabulüne ilişkin önceki kararı davalılar tarafından temyiz edilmiş ve dava dilekçesindeki istem ve mevcut delil durumuna göre yapılan inceleme ile Dairemizce, “Hizmet tespiti bakımından yapılacak iş, davacının hizmetinin tespitine karar verilen dönemde işyerindeki çalışmasının çıraklık kapsamında olup olmadığını belirlemek, davacının öğrencilik durumunu araştırmak ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Ücret tespiti bakımından yapılacak iş, tanık beyanlarından ücretlerin bir kısmının bankaya yatırıldığı ve bir kısmının elden ödendiği anlaşıldığından davacı adına davalı işveren tarafından bankaya yatırılan bir ücret ödemesi olup olmadığını ve ücret ödeme belgelerini araştırmak, davacı tarafından dosyaya sunulan ...

Personel Başlıklı Belgenin doğruluğunu ve davalı işveren tarafından kabul edilip edilmediğini belirlemek, söz konusu belgede davalı şirket adına atılan kime ait olduğunu belirlemek, gerekirse belge üzerinde imza incelemesi yaptırmak, meslek odasına yazı yazarak emsal ücret araştırması yapmak ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Kabule göre de; davacının 18 yaşından küçük olduğu süre bakımından hizmetinin tespitine karar verildiği anlaşıldığından 5510 sayılı Kanunun 38/2. maddesinin göz önünde bulundurulmaması hatalı olmuştur.” denilerek bozulmuştur.

Mahkemece Dairemizin bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; Davacının davasının kısmen kabulüne kısmen reddine,

A- Davacının 19.12.2009-11.02.2011 döneminde davalı işyerinde fiili çalışmasını ispatladığı yönünde kanaate varılarak; davacının 1118147.34.11 sigorta sicil numaralı işyerinden ve kuruma bildirilenler dışında;

19.12.2009 - 31.12.2009 tarihleri arasında 11 gün ve günlük 23,10 TL kazanç,

01.01.2010 - 30.06.2010 tarihleri arasında 180 gün ve günlük 24,30 TL kazanç,

01.07.2010 - 31.12.2010 tarihleri arasında 180 gün ve günlük 25,35 TL kazanç,

01.01.2011 - 11.02.2011 tarihleri arasında 11 gün ve günlük 26,55 TL kazanç,

Olmak üzere 382 gün daha sigortalı olarak çalıştığının tespitine,

B) Davacının 2011 yılının 8. Ayı ve sonrası için aylık kazancının net 862,50 olduğu kabul edilerek; davacının 1118147.34.11 sigorta sicil numaralı işyerinden ve kuruma bildirilenler dışında;

01.08.2011 - 31.08.2011 tarihleri arasında gün bildirimi olmadan 258,14 Kazanç,

01.09.2011 - 28.09.2011 tarihleri arasında gün bildirimi olmadan 293,16 kazanç'la çalıştığının tespitine, karar verilmiştir.

Somut olayda, davacının dava kousu ettiği dönemde davalı işyerinde fiilen çalışmış olması ve davacı ile davalı işveren arasında çıraklık ilişkisinin bulunmaması sebebiyle hizmet tespiti bakımından verilen karar yarinde ise de davacı ile beraber davalı işyerinde çalışan ve benzer nitelikte davalar açan diğer çalışanların, dosya kapsamında yer alan aynı nitelikteki delillerine dayanılarak ücret tespitine ilişkin taleplerinin Mahkemenin ilk hükmünde dayandığı gerekçelerle kabulüne karar verildiği ve bu kararların Dairemizin kararları ile onandığı, bu nedenle davacı bakımından da eldeki davada ilk hükümde olduğu gibi ücretinin tespitine karar verilmesi gerektiği anlaşıldığından yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, HMK 370/2. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.