Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2017/4026 K.2018/7347

Davacı, davalılardan iş verene ait iş yerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme bozmaya uyarak, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalıların tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava, davacının 2003 yılı Ocak ayı başından 2004 yılı Ekim ayının 5'ine kadar ve 2007 yılı Mayıs ayı başından 2010 yılı Temmuz ayı sonuna kadar davalı işyerinde kesintisiz olarak geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, "Davacı ... TC Kimlik Nolu ...'ın davalı ...'e ait ... sayılı işyerinde 08/01/2004 - 07/10/2004 tarihleri arasında 277 gün, günün asgari ücreti ile çalıştığı, 207 gün çalışmasının davalı kuruma bildirildiği, 70 gün çalışmasının bildirilmediğinin tespitine" karar verilmiştir.

Somut olayda, mahkemece 30.04.2013 tarihli 2011/386E, 2013/259K sayılı karar ile davacının çalıştığının tespitini talep ettiği ilk dönem bakımından hak düşürü sürenin geçtiği ve ikinci dönem bakımından kesintisiz çalışma iddiasının ispatlanamadığından bahisle davanın tümden reddine karar verilmiş, Dairemizin 2013/11690E, 2014/11161K sayılı 26.05.2014 tarihli ilamı ile davacının tespitini istediği ilk dönem bakımından;

işin esasına girilerek çalışmanın kesintisiz devam ettiğinin ortaya çıkması halinde hak düşürücü sürenin söz konusu olmayacağı açıklanarak yapılması gereken araştırma gösterilmiş, yine ayda otuz günün altında bildirimin yapıldığı ikinci dönem bakımından da "davalı işyerindeki çalışmanın ayda otuz gün kesintisiz sürüp sürmediğini, davacının çalışmasının ayda otuz gün sürekli olup olmadığını" araştırmak gerektiği belirtilerek hüküm bozulmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyulmuş ancak yanlış anlam verilmiştir. Dairemizin sözü edilen bozma ilamında, davacının tespitini talep ettiği ilk dönem bakımından işin esasına girilmesi gerektiği belirtilmiş, ikinci dönem bakımından da yapılması gereken araştırma gösterilmiştir. Bozma ilamına uyulmasına rağmen yanlış anlam verilerek, salt davacının tespitini talep ettiği ilk dönem bakımından kararın bozulduğu yanılgısı ile hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, HMK 370/2. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.