Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2017/4190 K.2018/990

Davacı, ödenmeyen ölüm aylıkları ile ödenen askerlik borçlanma bedelinde iade edilmesi gereken bedelin faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir. Mahkeme bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir. Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

KARAR

Dava, davacının 19.04.2007-01.03.2013 tarihleri arasında mahrum kaldığı ölüm aylıklarının ıslah dilekçesiyle 45.797,51-TL'nin 19.04.2007 tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Somut olayda, karar tarihinde yürürlükte bulunan 492 sayılı Harçlar Kanun'un (1) sayılı tarifesi 2. Maktu Harç: a bendinde ' '1 inci fıkra dışında kalan davalarla, taraf teşkiline imkan bulunmayan davalarda verilen esas hakkındaki kararlarla, davanın reddi kararı ve icra tetkik mercilerinin 1 inci fıkra dışında kalan kararlarında'' hükmü ile 492 sayılı harçlar kanununun 31. Maddesinde “peşin alınan karar ve ilam harcı işin hitamında,

ödenmesi gerekenden fazla olduğu anlaşılırsa fazlalık istek üzerine geri verilir'' hükmü yer aldığından 492 sayılı Harçlar Kanun'un (1) sayılı tarifesi 2. Maktu Harç: a bendi gereğince maktu karar ve ilam harcı alınması gerekirken, hükmün 2 nolu fıkrasında ''alınması gereken 3.128,42-TL karar ve ilam harcından peşin alınan 782,40-TL nin mahsubi ile eksik alınan 2.346,02-TL'nin davacıdan alınmasına'' karar verilmesi hatalı olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir. O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.