Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2017/619 K.2018/6734

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

KARAR

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre, davalı ... Gıda … A.Ş. vekilinin tüm, davalı ... Sig. A.Ş. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava, 02.07.2010 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu % 13,10 oranında sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece 15.000,00 TL maddi tazminatın olay tarihi olan 02.07.2010 tarihinden itibaren (davalı ... şirketi poliçe limiti ile ve dava tarihinden itibaren sorumlu olmak üzere) yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, fazla istemin saklı tutulmasına, 20.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihi olan 02.07.2010 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalı ... Gıda ve İth. Mad. Tic. A. Ş. 'den alınarak davacıya verilmesine, fazla istemin reddine karar verilmiştir.

Yerel mahkemenin manevi tazminatın takdiri ile maddi tazminatın belirlenmesine ilişkin hükmünde isabetsizlik yoktur, davalı ... şirketinin poliçe limitleri ile sınırlı olarak maddi tazminattan sorumlu tutulması da isabetlidir. Ne var ki, davalı ... şirketinin poliçe limitleriyle sınırlı olarak sorumlu olduğu kabul edilmek suretiyle hüküm kurulduğuna göre, yargılama harç ve giderlerinden de aleyhine hüküm kurulan miktar nazara alınarak sorumlu tutulması gerekirken diğer davalı ile birlikte yargılama harç ve gideri ile vekalet ücretinin tamamından müteselsilen sorumluluğu yoluna gidilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, HMK'nın geçici 3. maddesi delaletiyle HUMK’nun 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.