Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2018/4205 K.2018/9223

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 362/1-(a) maddesi uyarınca temyiz edilemez. Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 362/2 maddesinde ''Birinci fıkranın (a) bendindeki kararlarda alacağın bir kısmının dava edilmiş olması durumunda, kırk bin Türk Liralık kesinlik sınırı alacağın tamamına göre belirlenir. Alacağın tamamının dava edilmiş olması hâlinde, kararda asıl talebinin kabul edilmeyen bölümü kırk bin Türk Lirasını geçmeyen tarafın temyiz hakkı yoktur. Ancak, karşı taraf temyiz yoluna başvurduğu takdirde, diğer taraf da düzenleyeceği cevap dilekçesiyle kararı temyiz edebilir '' denilmektedir.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararlar için kesinlik sınırı, karar tarihi 02.12.2016-31.12.2016 tarihleri arasında 40.000 TL, 01.01.2017-31.12.2017 tarihleri arasında 41.530,00-TL, 01.01.2018 tarihinden sonra verilen kararlar için 47.530,00 TL'dir.

Dava dilekçesi ile davacılar ...... için 50.000,00 TL ve ...... için ayrı ayrı 10.000,00 TL manevi tazminat talebinde bulunulduğu,mahkemece verilen 14.03.2017 tarihli karar ile manevi tazminat isteminin kısmen kabulü ile davacılardan ...... için 25.000,00 TL , ...... için ayrı ayrı 10.000,00 TL manevi tazminata hükmedildiği, davacılar vekili ve davalı vekilinin istinaf başvurusu üzerine ......... Bölge Adliye Mahkemesi 28. Hukuk Dairesince verilen 19.04.2018 tarihli karar ile davacılar vekili ve davalı vekilinin istinaf başvurusunun ayrı ayrı esastan reddine karar verildiği ve bu kararın davalı vekilince temyize getirildiği anlaşılmaktadır.

Davacılar arasında ihtiyari dava arkadaşlığı bulunmaktadır. Her bir davacı için hüküm altına alınan (kabul edilen) manevi tazminat miktarlarının karar tarihi itibariyle ayrı ayrı 47.530,00 TL’lik temyiz sınırının altında kaldığı açıktır.

O halde Bölge Adliye Mahkemesi kararının temyiz kabiliyeti olmayıp davalı vekilinin temyiz itirazlarının 6100 sayılı H.M.K.'nun 362/1-a ve (2), 366 ve 352. maddeleri uyarınca reddi gerekmiştir.