Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2018/5414 K.2019/4810

Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

1-Davalı Kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine.

2-Dava, davacının davalı işyerinde 01/10/1988-02/01/2009 tarihleri arasında çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile “Kuruma bildirilen süreler dışlanarak davacının davalı ... deri sanayi ve ticaret limited şirketi iş yerinde, 1989/1 dönemi 55 gün,günlük 4.200 TL, 1994/2 dönemi 75 gün,günlük 83.250 TL, 1995/2 dönemi 8 gün,günlük 139,25 TL, 1991/1 dönemi 30 gün,günlük 3.112.200 TL, 2000/1 dönemi 14 gün,günlük 4.000.000 Eski TL ücretle 506 sayılı kanuna tabi çalıştığının tespitine,” şeklinde karar verildiği, davalı işyeri ve davalı Kurum vekilleri tarafından istinaf yargı yoluna başvurulduğu, Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar usul ve yasa yönünden hukuka uygun bulunduğundan davalı taraf vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine, karar verildiği görülmektedir.

Somut olayda, davacının davalı işyeri nezdinde “01/10/1988-31/12/1998 ve 01/02/1999- 02/01/2009 tarihleri arasında geçen kesintili hizmetinin bulunduğu, Mahkemece kurulan hükümde kesintili olan dönem içerisinde geçen sürelerin eksik hizmet gün sayısı tespitinde dışlandığı anlaşılmakla davanın kısmen kabulüne karar verilmesi gerekir iken sehven yazılı şekilde varılan sonuç isabetsiz olmuştur.

Öte yandan, davanın 6552 sayılı Yasa’nın 64. maddesi ile 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 7. maddesine eklenen hükmün yürürlüğe girdiği 11/09/2014 tarihinden önceki bir tarih olan 12/01/2009 tarihinde açıldığı ve Sosyal Güvenlik Kurumunun davada sıfatının “davalı” taraf olduğu gözetilerek, avukatla temsil edilen davalı Kurum yararına vekalet ücretine karar verilmesi gerekirken hükmün infazında tereddüte yer verecek şekilde kurulan hüküm usûl ve yasaya aykırı olup bu durum bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Ne var ki bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 Sayılı HMK'nun 370/2 maddesi gereğince hüküm bozulmamak düzeltilerek onanmalıdır.