Yargıtay 21. Hukuk Dairesi E.2019/6207 K.2020/181

1-6100 sayılı HMK nun 95/1. maddesinde, elde olmayan sebeplerle, kanunda belirtilen veya hâkimin kesin olarak belirlediği süre içinde bir işlemi yapamayan kimsenin, eski hâle getirme talebinde bulunabileceği belirtilmiştir.

Somut olayda Av. ...'un asıl dosya davalısı/birleşen dosyaların davacısı ... Metal San. Tic.Ltd. Şti. vekillerinden birisi olduğu, aşamalarda istifa etmediği yahut davalı tarafından azledilmediği dikkate alındığında vekillik görevinin devam ettiği açıktır. Bölge adliye mahkemesi karar ilamının adı geçen avukata elektronik tebligat yoluyla 30/09/2019 tarihinde tebliğ edildiği, davalı temyizinin ise 16/12/2019 tarihinde vuku bulduğu anlaşılmaktadır.

Sonuç olarak Av. ... karar ilamının kendisine tebliğ edildiği tarihte şirketin vekili olduğuna göre, dosyanın tüm aşamalarında, istinaf başvurusu, temyiz başvurusu ve diğer işlemlerin asıl dosya davalısı/birleşen dosyaların davacısı şirketin başka avukatları tarafından yapıldığı, duruşmaya diğer şirket avukatlarının katıldığı, gerekçeli kararın dosyaya yalnızca 2016 tarihinde vekaletname sunan ve fakat duruşmalara katılmadığı gibi dilekçe dahi ibraz etmeyen Av....'a tebliğ edilmesinin doğru olmadığı yönündeki savunmalar eski hale getime nedeni sayılamayacağından adı geçen şirket vekilinin eski hale getirme talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-7036 Sayılı Yasa'nın 7/3. maddesine göre "12/1/2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun kanun yollarına ilişkin hükümleri, iş mahkemelerince verilen kararlar hakkında da uygulanır." 6100 sayılı HMK'nın 361/1. maddesine göre ise "Bölge adliye mahkemesi hukuk dairelerinden verilen temyizi kabil nihai kararlar ile hakem kararlarının iptali talebi üzerine verilen kararlara karşı tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde temyiz yoluna başvurulabilir."

Somut olayda 11/09/2019 tarihli karar ilamının asıl dosya davalısı/birleşen dosyaların davacısı şirkete 30/09/2019 tarihinde tebliğ edildiği, hükmün 16/12/2019 tarihinde temyiz edildiği anlaşılmıştır. Şu duruma göre 2 haftalık temyiz süresi hükmü temyiz eden şirket bakımından geçmiştir.

O halde, 01/06/1990 Tarih ve 1989/3 E. 1190/4 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı da göz önünde tutularak asıl dosya davalısı/birleşen dosyaların davacısı şirket vekilinin temyiz dilekçesinin süre aşımı yönünden reddi cihetine gitmek gerekmiştir.

3-Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 362/1-(a) maddesi uyarınca temyiz edilemez. Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir.

Davacı kazalının dava dilekçesi ve ıslah ile 81.375,79 TL maddi, 50.000,00 TL manevi tazminat talebinde bulunduğu, davalı tüzel kişinin ise birinci ve ikinci birleşen dava dosyalarını açarak asıl dosya davacısı kazalıdan 10.000,00 TL maddi tazminat ile 7.500,00 TL avans alacağının tahsilini talep ettiği, ilk derece mahkemesince, sigortalının açtığı asıl dava dosyası yönünden maddi tazminat isteminin kabulüne, 40.000,00 TL manevi tazminatın karşı taraftan tahsiline, şirketin kazalı sigortalıya karşı açtığı iş yerinin zarara uğratıldığı iddiasına dayanan birinci birleşen davanın ispatlanamadığından bahisle reddine,

yine şirketin kazalıya karşı açtığı avans alacağına ilişkin davanın ise kabulüne karar verildiği, hükme karşı taraflarca istinaf kanunyoluna başvurulması üzerine, bölge adliye mahkemesince kazalının başvurusunun esastan reddine, şirketin başvurusununun manevi tazminat yönünden kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden esas hakkında verilen kararda kazalı lehine 25.000,00 TL manevi tazminat ödenmesine karar verildiği, diğer hükümlerde bir değişiklik yapılmadığı, bu karara karşı kazalı sigortalı tarafından süresinde temyiz kanun yoluna başvurulduğu anlaşılmaktadır.

Bölge Adliye Mahkemesince 01/01/2019 tarihinden sonra verilen kararlar için kesinlik sınırı 58.800,00 TL'dir. Kazalının temyizinin yalnızca manevi tazminatın miktarı ve ikinci birleşen dava dosyasında hüküm altına alınan 7,500,00 TL avansın kazalıya yüklenmesine yönelik olduğu dikkate alındığında temyiz konusu edilen hükümlerin miktar itibariyle temyizi mümkün olmadığından, temyiz eden davacının açıklanan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının ayrı ayrı reddine karar vermek gerekmiştir.