KÜNYE
22. Ceza Dairesi 2015/10403 E., 2016/2767 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Mart 2016
Karar Metni
307 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
MAHKEMESİ Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ
Hırsızlık, Konut Dokunulmazlığını Bozma HÜKÜM : Mahkumiyet
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, cezaların türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
I-) Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde:
Anayasa Mahkemesi'nin karar tarihinden sonra 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının infazda gözetilmesi olanaklı görülmüştür.
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanık ...'nın temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,
II-) Sanık hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde:
Dosya kapsamına göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1- Sanığın suç tarihinde sabıkasız olduğu, konut dokunulmazlığını ihlal etme suçunun niteliği gereği giderilmesi gerekli somut (maddi) bir zararın bulunmadığı, 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin 6 fıkrasının (b) bendinde yer alan ölçütün değerlendirilmek suretiyle sanığın tekrar suç işlemeyeceği yolunda kanaate ulaşılarak tayin edilen cezanın ertelendiği, erteleme müessesesinden daha lehe ve daha önce değerlendirilmesi gerekli olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşulları bu kapsamda gözetilmesi gerekirken, “müştekinin zararı giderilmediğinden” şeklindeki yasal olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,
2- Konut dokunulmazlığını ihlal suçunu sanığın kimliği tespit edilemeyen iki kişi ile birlikte işlediğinin kabul edilmesi karşısında; 5237 sayılı TCK’nın 119/1-c maddesi ile cezada artırma yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,
Yargıtay 22. Ceza Dairesi, E. 2015/10403, K. 2016/2767, 2 Mart 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama