Yargıtay 22. Ceza Dairesi E.2015/11860 K.2016/6386

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Kullanma hırsızlığı suçunun oluşabilmesi için geçici yararlanma amacıyla alınan malın, kısa bir süre kullanıldıktan sonra sahibine geri verilmesi veya kolaylıkla bulunabileceği bir yere bırakılması, henüz bırakılmamış ise geri verilmek üzere alındığının açıkça anlaşılması ve iade amacının malın alınırken mevcut olması gerektiği, bu amacın da somut olaya ilişkin özelliklerin değerlendirilmesiyle anlaşılabileceği, dava konusu olayda, 28.12.2010 tarihinde tamirhanede bulunan aracı kontrol etmesi için tamirhaneye gönderilen sanığın,

tanık ifadelerine göre saat 19.00 öncesinde burada bulunan aracı çaldıktan sonra arkadaşının yanına gittiği ve aracı getireceğini söylemesine rağmen getirmediği, sonra da telefonunu kapatarak kendisine ulaşılmasını engellediği, 29.12.2010 tarihinde saat 02.15 sıralarında sanığın araçla gezmekte olduğu esnada kolluk görevlilerinin aracı görüp ikazda bulunmalarına rağmen kaçmaya devam ettiği ve kovalama sonucunda aracı terk edip kaçmaya çalışırken yakalandığı, olay tutanağına göre de aracın ön ve arka plakalarının çamurla sıvanarak kapatılmaya çalışıldığının belirtildiği,

mağdurun beyanı ve sanığın da kabulüne göre olaydan sonra aracın sol marşpiyelinin yerinde olmadığının tespit edildiği, ayrıca sanığın aracı kullanmakla yakıtı ve yağını da bir miktar tüketmiş olması karşısında, somut olayda uygulanma koşulları bulunmayan TCK'nın 146/1. maddesi kapsamında sanık hakkında kullanma hırsızlığı hükümleri uygulanarak yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle düşme kararı verilmesi,