Yargıtay 22. Ceza Dairesi E.2015/13500 K.2016/3402

Zarar verme HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, cezaların türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin 5. fıkrasına göre verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların CMK'nın 223. maddesine göre verilmiş hüküm niteliğinde bulunmadığı, aynı Kanun maddesinin 12. fıkrası uyarınca itiraza tabi olduğu, bu kararın temyizinin mümkün olmadığı ve 5271 sayılı CMK'nın 264. maddesine göre de Kanun yolunun ve merciin belirlenmesinde yanılma başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından, sanık ...'ın temyiz dilekçesi itiraz niteliğinde kabul edilerek itirazın merciince incelenmesi için hükmün incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

2) Sanık ... hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanığın 25/07/2013 tarihli dilekçesinde, eski hale getirme talebiyle birlikte hükmü temyiz ettiği, CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca eski hale getirme talebiyle birlikte temyiz isteminde bulunulması halinde inceleme yetkisinin ilgili Yargıtay dairesine ait olduğunun anlaşılması nedeniyle, 19/07/2013 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek karar yok hükmünde kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığın yokluğunda verilerek 20/11/2012 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükme karşı haklı bir nedene dayanmayan ve koşulları bulunmayan eski hale getirme isteği ile, 1412 sayılı CMUK'un 310/1-2. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 25/07/2013 tarihinde sanık ... tarafından yapılan temyiz isteminin aynı Kanunun 317. maddesi gereğince REDDİNE,

3) Sanık ... hakkında hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanık hakkında mala zarar verme suçundan temel ceza belirlenirken seçenek yaptırımlardan takdiren hapis cezası tercih edilip sonrasında bu cezanın tekrar adli para cezasına çevrilmek suretiyle, 5237 sayılı TCK'nın 50/2. maddesine aykırı davranılması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Anayasa Mahkemesi'nin karar tarihinden sonra 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının hapis cezalarının infazında gözetilmesi olanaklı görülmüştür.